Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για τη βραδιά του Βασίλη Τολιόπουλου, ο οποίος απ(έδειξε) για πιο λόγο ήρθε στον Παναθηναϊκό, μιας και στο pick της αθλητικής του καριέρας, είναι έτοιμος να πάρει όποια ευκαιρία του δίνεται και να δείχνει αυτό που ξέρει να κάνει πάρα πολύ καλά.
Ο Παναθηναϊκός ήταν στα… σχοινιά πριν από την αναμέτρηση με τη Μπασκόνια, μιας και οι κακές ήττες, αλλά κυρίως ο τρόπος του παιχνιδιού των «πρασίνων» είχε προβληματίσει αρκετά, τόσο το προπονητικό επιτελείο, αλλά και τον κόσμο. Όμως κόντρα στους Βάσκους είδαμε μια εικόνα αρκετά διαφορετική και κυρίως ενθαρρυντική.
Ο Εργκίν Αταμάν άνοιξε το rotation και είδε τους Βασίλη Τολιόπουλο και Αλέξανδρο Σαμοντούροβ να παίρνουν ευκαιρίες και κυρίως να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες σε όλο το παιχνίδι και είδαμε, μετά από αρκετό καιρό, το τι μπορεί να κάνει η ομάδα όταν ενεργοποιούνται όλοι οι παίκτες.
Όμως εδώ πρέπει να σταθούμε στον Τολιόπουλο, ο οποίος ήταν ο παίκτης με το μικρότερο χρόνο συμμετοχής στη φετινή σεζόν και, απόντος του Κέντρικ Ναν, έδειξε τα στοιχεία που γνωρίζαμε από τον Άρη αλλά και την Εθνική. Η χρησιμοποίησή του εξαιρετική, είχε το «φονικό ένστικτο» της… εκτέλεσης και κατά κάποιον τρόπο «εξέθεσε» τον Τούρκο τεχνικό, που δεν τον είχε στα πλάνα του όλο αυτό το διάστημα στη Euroleague, όταν το Τριφύλλι «κολλούσε» στην επίθεση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτή η εικόνα του Παναθηναϊκού απέναντι στη Μπασκόνια δεν ήταν απλώς μια καλή βραδιά. Ήταν μια υπενθύμιση ότι το μπάσκετ, ειδικά στο επίπεδο της Euroleague, απαιτεί βάθος, τόλμη και προσαρμοστικότητα. Ο Αταμάν, που συχνά κατηγορείται για πείσμα στις επιλογές του, έδειξε πως όταν αποφασίζει να εμπιστευτεί το ρόστερ του σε όλο του το εύρος, η ομάδα αποκτά άλλον αέρα. Η ενέργεια, η διάθεση, η φρεσκάδα που έφεραν οι «νέοι» του ροτέισον ήταν στοιχεία που έλειπαν εμφανώς στα προηγούμενα παιχνίδια, όπου ο Παναθηναϊκός έμοιαζε εγκλωβισμένος σε μια μονοδιάστατη επιθετική λειτουργία.
Είχε… Άγιο Βασίλη τέλη Ιανουαρίου
Ο Βασίλης Τολιόπουλος, ειδικά, ήταν η προσωποποίηση αυτής της αλλαγής. Ένας παίκτης που δεν είχε ουσιαστικό ρόλο μέχρι τώρα, μπήκε στο παρκέ με αποφασιστικότητα, καθαρό μυαλό και διάθεση να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται σε αυτό το επίπεδο. Και το έκανε. Με σουτ, με δημιουργία, με άμυνα, με πάθος. Έδειξε πως δεν είναι απλώς ένας «συμπληρωματικός» αλλά ένας παίκτης που μπορεί να δώσει λύσεις όταν η μπάλα καίει.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, ήταν η αυτοπεποίθηση με την οποία κινήθηκε. Δεν φοβήθηκε να πάρει προσπάθειες, δεν δίστασε να επιτεθεί, δεν κρύφτηκε πίσω από τα μεγάλα ονόματα. Αυτό το στοιχείο είναι που κάνει τη διαφορά σε μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει. Δεν μπορείς να βασίζεσαι μόνο στους σταρ σου.
Δεν μπορείς να περιμένεις από τους Ναν, Όσμαν και Χολμς να «καθαρίζουν» κάθε βράδυ. Η Euroleague είναι μαραθώνιος και απαιτεί ρόλους, απαιτεί παίκτες που θα βγουν μπροστά όταν οι άλλοι δεν είναι σε καλή μέρα. Ο Τολιόπουλος απέδειξε ότι μπορεί να είναι ένας από αυτούς.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: γιατί δεν είχε πάρει χρόνο μέχρι τώρα; Η απάντηση δεν είναι απλή. Ο Αταμάν είναι προπονητής που εμπιστεύεται συγκεκριμένα σχήματα, συγκεκριμένες προσωπικότητες και συχνά καθυστερεί να ανοίξει το rotation του. Όμως η εικόνα του Παναθηναϊκού στα προηγούμενα παιχνίδια φώναζε ότι κάτι έπρεπε να αλλάξει. Η επίθεση ήταν προβλέψιμη, η άμυνα χωρίς ένταση, η ομάδα έμοιαζε κουρασμένη και ψυχολογικά άδεια. Η είσοδος παικτών όπως ο Τολιόπουλος και ο Σαμοντούροβ έφερε ακριβώς αυτό που έλειπε: ενέργεια, φρεσκάδα, διάθεση για τρέξιμο, για άμυνα, για ρίσκο.
Ο “Σάμο” γίνεται… άνδρας!
Ο Σαμοντούροβ, παρότι ακόμη άγουρος, έδειξε πως έχει τα φυσικά προσόντα και την μπασκετική αντίληψη για να σταθεί σε αυτό το επίπεδο. Δεν είναι έτοιμος για πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά μπορεί να δώσει ανάσες, να αλλάξει ρυθμό, να προσφέρει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τους υπόλοιπους ψηλούς. Και αυτό είναι πολύτιμο.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι το μήνυμα που στέλνει αυτή η απόφαση του Αταμάν προς όλους: κανείς δεν είναι εκτός πλάνων, κανείς δεν είναι «τελειωμένος», κανείς δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένο τον ρόλο του. Η εσωτερική ανταγωνιστικότητα είναι το κλειδί για να ανέβει επίπεδο ο Παναθηναϊκός. Όταν οι παίκτες ξέρουν ότι πρέπει να παλέψουν για κάθε λεπτό συμμετοχής, η ομάδα γίνεται πιο σκληρή, πιο συγκεντρωμένη, πιο αποτελεσματική.
Η νίκη επί της Μπασκόνια δεν λύνει όλα τα προβλήματα. Δεν εξαφανίζει τις αδυναμίες, δεν μετατρέπει μαγικά τον Παναθηναϊκό σε φαβορί για το Final Four. Αλλά δείχνει τον δρόμο. Δείχνει ότι υπάρχει τρόπος να βελτιωθεί η εικόνα, αρκεί να υπάρχει διάθεση για αλλαγή, για προσαρμογή, για εμπιστοσύνη σε όλους τους παίκτες.
Ο Βασίλης Τολιόπουλος, με την εμφάνισή του, έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Είμαι εδώ και μπορώ να βοηθήσω». Τώρα είναι στο χέρι του Αταμάν να αξιοποιήσει αυτή τη σπίθα και να τη μετατρέψει σε σταθερή πηγή ενέργειας για την ομάδα. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται μόνο τα μεγάλα ονόματα. Χρειάζεται και τους εργάτες, τους παίκτες που θα μπουν στο παρκέ με πείνα, με πάθος, με διάθεση να αλλάξουν την ροή ενός αγώνα.
Αν ο Τούρκος τεχνικός καταφέρει να βρει αυτή την ισορροπία, τότε ο Παναθηναϊκός μπορεί να αφήσει πίσω του τις «σχοινιά» και να πατήσει ξανά γερά στο έδαφος. Και ίσως, τελικά, αυτή η δύσκολη περίοδος να αποδειχθεί ευεργετική. Γιατί πολλές φορές, μέσα από την κρίση, γεννιούνται οι πιο ουσιαστικές αλλαγές.