Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για το γκραν γκινιόλ φινάλε με τη Ρεάλ Μαδρίτης, που στα γενέθλια του ο Παναθηναϊκός έδειξε πως αυτά τα παιχνίδια τον “ατσαλώνουν” και του δίνουν τη σπίθα που χρειάζεται για να κάνει τη δική του αντεπίθεση και να απο(δείξει) για πιο λόγο έχει τα επτά αστέρια στη φανέλα.
Τέτοια γενέθλια με τέτοιο σασπένς μόνο ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να έχει. Η εσωστρέφεια των προηγούμενων ημερών έφερε την… αντεπίθεση και η τεράστια, όπως αποδείχθηκε μέσα στη διάρκεια του αγώνα, νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης έφερε το… ηλεκτροσόκ που έλειπε όλο αυτό το διάστημα.
Το να βλέπεις τον Κώστα Σλούκα να παθιάζεται σε τέτοιο βαθμό και να ζητά από την εξέδρα να ξεσηκωθεί, τον κατά τ’ άλλα Τζέριαν Γκραντ, που είναι ο πιο «ήσυχος» παίκτης στο ρόστερ, να ξεσπά και να βγάζει κραυγή ενθουσιασμού και «ανακούφισης» μετά το νικητήριο buzzer beater, δείχνει πως ο οργανισμός μπορεί να βλέπει το μέλλον με μια αισιόδοξη πλευρά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους Τσέντι Όσμαν και Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, που μετά το νικητήριο σουτ του Αμερικανού γκαρντ, σημείωσαν το δεύτερο μεγαλύτερο σουτ της βραδιάς. Ένα κλέψιμο στην επαναφορά των Ισπανών και το τεράστιο τρίποντο του Ισπανού άσου στα 12.3”, που έκανε το 80-78 και έδωσε την πρώτη σπίθα για τη νίκη, γιατί αυτό το καλάθι έβαλε τα θεμέλια για αυτόν τον θρίαμβο.
Έτσι τα γενέθλια είναι πιο… γλυκά!
Αν κάτι απέδειξε αυτή η βραδιά, είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια ομάδα που απλώς αντιδρά. Είναι μια ομάδα που, όταν στριμωχτεί, βρίσκει τρόπο να αναγεννηθεί και βρήκε και την ημερομηνία ορόσημο, δηλαδή στα γενέθλια του για να το πετύχει. Η εικόνα των προηγούμενων ημερών, με την αμφισβήτηση, την πίεση και την εσωστρέφεια να κυριαρχούν, έμοιαζε να έχει βαρύνει το κλίμα.
Όμως αυτό το παιχνίδι απέναντι στη Ρεάλ, μια από τις πιο σταθερές και «κυνικές» ομάδες της Ευρώπης, λειτούργησε σαν καθαρτήριο. Σαν μια στιγμή που ο οργανισμός θυμήθηκε ποιος είναι, τι πρεσβεύει και τι απαιτείται για να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο.
Η… εξιλέωση του Γκραντ
Ο αφανής ήρωας του Παναθηναϊκού είναι αναμφισβήτητα ο Τζέριαν Γκραντ. Ο Αμερικανός γκαρντ ποτέ, από το καλοκαίρι του 2023 που ήρθε στο Τριφύλλι, δεν θέλησε να πάρει τις δάφνες από κανέναν και πάντα είναι ο παίκτης που συμμετέχει και όχι για να πρωταγωνιστεί. Όμως στο παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης ήρθε η προσωπική του εξιλέωση.
Τέτοια μεγάλα σουτ έχει πάρει ξανά, δείχνοντας πως αντέχει την πίεση για να πάρει τέτοιες αποφάσεις και έτσι κόντρα στους Μαδριλένους έφτασε η στιγμή να γίνει ο πρωταγωνιστής. Δεν είναι τυχαίο πως όλοι οι συμπαίκτες του έτρεξαν να τον αγκαλιάσουν μετά τη λήξη του αγώνα και ο καθ’ όλα πάντα ήρεμος παίκτης έγινε ένα με τον κόσμο, πανηγυρίζοντας σαν μικρό παιδί και ακούγοντας το όνομά του από την πράσινη εξέδρα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η στιγμή αυτή δεν ήταν απλώς ένα μεγάλο σουτ ήταν η δικαίωση ενός αθλητή που δουλεύει αθόρυβα, με συνέπεια και απόλυτη αφοσίωση στον ρόλο του. Ο Γκραντ δεν χρειάστηκε ποτέ τα φώτα για να αποδείξει την αξία του. Την απέδειξε με την άμυνά του, με τις σωστές αποφάσεις, με την ηρεμία που μεταφέρει σε όλη την ομάδα. Κι όταν ήρθε η ώρα, δεν δίστασε. Πήρε την ευθύνη, εκτέλεσε και χάρισε στον Παναθηναϊκό μια νίκη που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη των φιλάθλων. Γιατί οι πραγματικοί ήρωες δεν φωνάζουν· μιλούν όταν πρέπει. Και ο Τζέριαν Γκραντ μίλησε με τον πιο ηχηρό τρόπο.
Η αντίδραση που ήρθε την κατάλληλη στιγμή
Η αντίδραση δεν ήταν απλώς αγωνιστική. Ήταν ψυχική. Ήταν συναισθηματική. Ήταν μια υπενθύμιση ότι ο Παναθηναϊκός, όταν λειτουργεί ως σύνολο, όταν οι παίκτες του νιώθουν πως παίζουν ο ένας για τον άλλον, μπορεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο. Ο Σλούκας, που πολλές φορές έχει βρεθεί στο επίκεντρο κριτικής, έδειξε γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηγέτες της Ευρώπης. Δεν ήταν μόνο οι αποφάσεις του. Ήταν η γλώσσα του σώματος, η σπίθα στα μάτια του, η απαίτηση προς τον κόσμο να μπει στο παιχνίδι. Αυτή η εικόνα, σε συνδυασμό με την έκρηξη του Γκραντ, έδειξε ότι κάτι αλλάζει.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ότι η ομάδα δεν φοβάται πια να δείξει συναίσθημα, να βγάλει πάθος, να διεκδικήσει. Και φυσικά, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τη συμβολή των Όσμαν και Ερνανγκόμεθ. Το κλέψιμο και το τρίποντο του Χουάντσο δεν ήταν απλώς μια φάση. Ήταν η στιγμή που ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι έχει παίκτες που μπορούν να πάρουν ευθύνη, που μπορούν να κάνουν τη διαφορά όταν όλα κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Σε τέτοια παιχνίδια, οι λεπτομέρειες καθορίζουν τα πάντα. Και ο Παναθηναϊκός, για πρώτη φορά μετά από καιρό, κέρδισε τις λεπτομέρειες.
Τώρα ξεκινά ο πραγματικός… πόλεμος!
Αυτό το ματς, όμως, δεν πρέπει να ιδωθεί ως μια μεμονωμένη επιτυχία. Αντίθετα, πρέπει να λειτουργήσει ως αφετηρία. Η Ευρωλίγκα δεν συγχωρεί χαλαρότητα, ούτε επιτρέπει υπερβολικές πανηγυρικές διαθέσεις. Η νίκη επί της Ρεάλ είναι τεράστια, αλλά δεν αρκεί από μόνη της για να αλλάξει την πορεία μιας σεζόν. Αυτό που μπορεί να την αλλάξει είναι η νοοτροπία που φάνηκε στο παρκέ. Η αποφασιστικότητα, η ενέργεια, η πίστη.
Ο Παναθηναϊκός έχει το υλικό για να πρωταγωνιστήσει. Έχει παίκτες με εμπειρία, με προσωπικότητα, με ποιότητα. Αυτό που έλειπε ήταν η συνοχή, η σταθερότητα, η αίσθηση ότι όλοι κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Το παιχνίδι με τη Ρεάλ έδειξε ότι αυτή η κατεύθυνση μπορεί να βρεθεί. Ότι η ομάδα μπορεί να λειτουργήσει ως σύνολο, να παίξει με καθαρό μυαλό και να διαχειριστεί κρίσιμες στιγμές.
Το ζητούμενο τώρα είναι η συνέχεια.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Ευρωλίγκα είναι μαραθώνιος και όχι σπριντ. Η χθεσινή εμφάνιση πρέπει να γίνει οδηγός, όχι εξαίρεση. Πρέπει να γίνει το σημείο αναφοράς για το πώς ο Παναθηναϊκός οφείλει να μπαίνει σε κάθε παιχνίδι: με πάθος, με ενέργεια, με πίστη στις δυνατότητές του. Γιατί, αν κάτι απέδειξε αυτή η βραδιά, είναι ότι όταν ο Παναθηναϊκός παίζει με την καρδιά του, μπορεί να κερδίσει οποιονδήποτε.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο γενεθλίων. Όχι απλώς μια μεγάλη νίκη, αλλά η αναγέννηση μιας ομάδας που έμοιαζε να έχει χάσει τον δρόμο της. Η υπενθύμιση ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια ομάδα που συμβιβάζεται. Είναι μια ομάδα που διεκδικεί, που παλεύει, που επιστρέφει. Και αν συνεχίσει έτσι, τότε τα καλύτερα δεν είναι απλώς μπροστά. Είναι ήδη καθ’ οδόν.