Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για το επιβλητικό παιχνίδι που έκανε ο Παναθηναϊκός στον τελικό Κυπέλλου, με την κούπα βάφετε πράσινη, τον Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις που απ(έδειξε) πως χωρίς καν προπόνηση, προσαρμόστηκε άμεσα και “κατάπιε” τους αντιπάλους, δείχνοντας πως ήταν το… κερασάκι στην τούρτα!
Ένας… ισοπεδωτικός Παναθηναϊκός έκανε… μια χαψιά τον Ολυμπιακό, αλλά και το διαιτητικό τρίο, που ευτυχώς γι’ αυτούς το Τριφύλλι δεν έβλεπε μπροστά του και το απλοποίησαν οι ίδιοι οι παίκτες του παιχνίδι, και έτσι η πρώτη “κανονική” κούπα της σεζόν πήγε σε πράσινα χέρια.
Οι “πράσινοι”, λίγο πριν την έναρξη του αγώνα, ήταν σαν τους… Χριστιανούς στην αρένα με τα λιοντάρια. Θα έπαιζαν 5 εναντίων 8, αλλά η κυριαρχική παρουσία τους εντός του παρκέ δεν επέτρεψε σε… παρωδία ένα ακόμα παιχνίδι “αιωνίων”, που στο τρίτο δεκάλεπτο έφερε στις μνήμες μας τα “όργια” που έκαναν στον περσινό τρίτο τελικό του Πρωταθλήματος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο τελικός του Final 8 του Κυπέλλου Ελλάδας είχε έναν πρωταγωνιστή, που δεν ήταν άλλος από τον Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις. Ο Αμερικανός πάουερ φόργουορντ “κούμπωσε” με το… καλησπέρα στα “θέλω” του Εργκίν Αταμάν και με μόλις μία προπόνηση ήταν ο παίκτης “κλειδί”.
Κάλυπτε όλους τους χώρους, “έκοβε” στη ρακέτα και κάρφωνε μετά μανίας, ενώ κανένας αντίπαλος δεν μπορούσε να τον περάσει (ο Βεζένκοφ ήταν άφαντος εν τη παρουσία του στο παρκέ) και έτσι οι εμφανίσεις MVP που έκανε έφεραν δίκαια και το βραβείο, δείχνοντας πως ήταν ο παίκτης που έλειπε για να “δέσει” αρμονικά το ρόστερ.
Δεν άφησε περιθώρια!
Αν κάποιος δεν είδε τον τελικό και διάβαζε μόνο το pregame κλίμα, θα πίστευε ότι ο Παναθηναϊκός πήγαινε… για εκτέλεση. Η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από το πόσο «γεμάτος» είναι ο Ολυμπιακός, πόσο «δεμένος» από πέρσι, πόσο «απόλυτος» στα μεγάλα παιχνίδια. Και μέσα σε όλα αυτά, το διαιτητικό τρίο έμοιαζε έτοιμο να παίξει τον δικό του ρόλο, όπως έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια.
Μόνο που αυτή τη φορά, ο Παναθηναϊκός δεν άφησε κανένα περιθώριο. Δεν άφησε κανέναν να επηρεάσει τίποτα. Δεν άφησε καν το παιχνίδι να γίνει παιχνίδι. Το έκανε επίδειξη δύναμης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Αταμάν, που πολλοί βιάστηκαν να αμφισβητήσουν, παρουσίασε μια ομάδα με καθαρό πλάνο, με αυτοπεποίθηση και με μια σπάνια ψυχραιμία για τελικό. Δεν υπήρχε ούτε ίχνος άγχους, ούτε ίχνος φόβου. Αντίθετα, υπήρχε μια αίσθηση ότι το Τριφύλλι είχε πάει στο γήπεδο για να πάρει αυτό που θεωρούσε δικό του. Και το πήρε με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
Ο… οδοστρωτήρας Χέιζ-Ντέιβις
Ο Χέις-Ντέιβις ήταν η προσωποποίηση αυτής της κυριαρχίας. Δεν ήταν απλώς ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου. Ήταν ο παίκτης που άλλαξε τις ισορροπίες. Ο παίκτης που έκανε τον Ολυμπιακό να μοιάζει αργός, προβλέψιμος, άτολμος.
Ο παίκτης που έδειξε ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε απλώς ανάγκη από έναν ακόμη καλό forward — είχε ανάγκη από έναν ηγέτη στη θέση «4», έναν παίκτη που να μπορεί να παίξει με δύναμη, με μυαλό και με ένταση ταυτόχρονα. Και ο Χέις-Ντέιβις τα είχε όλα.
Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά έγιναν με μία προπόνηση. Μία. Κι όμως, έμοιαζε σαν να βρίσκεται μήνες στην ομάδα. Σαν να ήξερε απ’ έξω τα συστήματα. Σαν να είχε χημεία με όλους. Σαν να είχε γεννηθεί για να παίξει σε αυτό το παιχνίδι. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα του τρόπου που ο Αταμάν χτίζει ομάδες: με ξεκάθαρους ρόλους, με απλές αρχές, με έμφαση στο ταλέντο και στην προσωπικότητα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Θέλανε να πρωταγωνιστήσουν οι διαιτητές, αλλά δεν τους βγήκε
Και μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε και η διαιτησία. Μια διαιτησία που, αν το παιχνίδι ήταν πιο κλειστό, θα μπορούσε να δημιουργήσει τεράστια ζητήματα. Μια διαιτησία που στο τρίτο δεκάλεπτο θύμισε σε όλους τον περσινό τρίτο τελικό — εκείνον τον τελικό που ακόμα συζητιέται. Μόνο που αυτή τη φορά, ο Παναθηναϊκός δεν άφησε κανένα περιθώριο να παιχτεί… άλλο έργο. Ήταν τόσο ανώτερος, τόσο επιβλητικός, που ακόμα και οι «8» δεν μπορούσαν να τον σταματήσουν.
Κούπα – δήλωση για το άμεσο μέλλον
Αυτός ο τελικός, όμως, δεν είναι απλώς ένας τίτλος. Είναι μια δήλωση. Είναι ένα μήνυμα. Είναι η απόδειξη ότι ο Παναθηναϊκός έχει αλλάξει επίπεδο. Ότι δεν είναι πια η ομάδα που ψάχνει δικαιολογίες, που παλεύει με τα φαντάσματα του παρελθόντος, που φοβάται τα μεγάλα παιχνίδια. Είναι μια ομάδα που ξέρει τι θέλει, ξέρει πώς να το πάρει και —το σημαντικότερο— ξέρει ότι μπορεί.
Και αν κάποιος θέλει να δει το μέλλον, αρκεί να κοιτάξει τον Χέις-Ντέιβις. Όχι μόνο για όσα έκανε στον τελικό, αλλά για όσα συμβολίζει. Συμβολίζει την αλλαγή φιλοσοφίας. Την αλλαγή νοοτροπίας. Την αλλαγή δυναμικής. Συμβολίζει έναν Παναθηναϊκό που δεν περιμένει να του χαριστεί τίποτα. Που δεν περιμένει να «στρώσει» η ομάδα. Που δεν περιμένει να βρει ρυθμό. Που μπαίνει στο γήπεδο και επιβάλλεται.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν αυτός ο τελικός ήταν προάγγελος της συνέχειας, τότε η σεζόν προβλέπεται συναρπαστική. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν πήρε απλώς μια κούπα. Πήρε αυτοπεποίθηση. Πήρε ταυτότητα. Πήρε momentum. Και το έκανε απέναντι στον μεγαλύτερο αντίπαλό του, σε ένα παιχνίδι που όλοι περίμεναν να είναι ντέρμπι — αλλά τελικά ήταν μονόλογος.
Και κάπως έτσι, η πρώτη «κανονική» κούπα της χρονιάς βάφτηκε πράσινη. Όχι επειδή το ήθελε η τύχη. Όχι επειδή το επέτρεψε η διαιτησία. Αλλά επειδή ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος. Πολύ καλύτερος. Και αυτό, σε τελικούς, είναι το μόνο που μετράει.
ΥΓ: Σε ένα ματς “γιορτή” κατά την ΕΟΚ, υπήρξε ένα γεγονός, που έδειξε μια μία ακόμα φορά το “επίπεδο” του κόσμου Ολυμπιακού και το τι πρεσβεύουν. Αμέσως μετά το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, αλλά και πριν την έναρξη του δεύτερου μέρους του τελικού Ματίας Λεσόρ δέχθηκε ρατσιστική επίθεση από οπαδό του Ολυμπιακού πάνω από τη φυσούνα, αναφέροντας ότι έκανε ήχο μαϊμούς στον Γάλλο σέντερ. Μάλλον να τους πει κάποιος πως τα συμπαθέστατα αυτά ζωάκια είναι πανέξυπνα, σε αντίθεση με ορισμένους οπαδούς του συγκεκριμένου σωματίου.
Και αντί να γίνει το φυσιολογικό, δηλαδή να βρουν τον συγκεκριμένο και να τον πετάξουν έξω και να πάει στο τμήμα, τα μέλη της ΕΟΚ έλεγαν στον Λεσόρ να ηρεμήσει, “ξεπλένοντας” τον οπαδό, κάνοντας παρατήρηση στο.. θύμα. Νέα ήθη και έθιμα από την ομοσπονδία.
ΥΓ2: Ο Παναθηναϊκός έπαιξε εξαιρετικό μπάσκετ σε όλο το 40λεπτο, αλλά κάποια πράγματα δεν μπορούν να μην παραβλεθούν. Εάν είχε χάσει, σίγουρα οι αποφάσεις των ρέφερι θα είχαν πάρει μεγάλη έκταση, μιας και τα σφυρίγματα ήταν… ένα προς ένα, όπου οι “πράσινοι” έδειχναν τα παράπονα τους, αλλά γνώριζαν από το πρόσφατο παρελθόν, πως δεν θα έβρισκαν το δίκιο τους και θα “χαλούσε” το μυαλό τους. Αν στην περίπτωση που το ματς πήγαινε πόντο-πόντο σε όλη τη διάρκεια και εάν το Τριφύλλι δεν είχε επιβάλει το ρυθμό του, θα μιλάγαμε για καθαρή αλλοίωση του αποτελέσματος.