Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για τη νίκη με στόφα Πρωταθλητή του Παναθηναϊκού, με την αύρα του Παύλου Γιαννακόπουλου, που έβλεπε το ματς από ψηλά και στέκεται στους Τι Τζέι Σορτς και Βασίλη Τολιόπουλο, που μετέτρεψαν μια ένα παιχνίδι που μύριζε… μπαρούτι σε νύχτα θριάμβου, κόντρα στο σύστημα, μιας και οι δύο «κοντοί» του Τριφυλλιού έγιναν γίγαντες, κουβαλώντας μια ομάδα μισή αλλά αποφασισμένη να γράψει ιστορία!
Ο αείμνηστος Παύλος Γιαννακόπουλος θα χαμογέλασε από εκεί ψηλά βλέποντας τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό να παίρνει τέτοια νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό. Ο Πατριάρχης του Τριφυλλιού, ο οποίος “πέταξε ψηλά στον ουρανό” στις 10/6 είδε τα παιδιά του με τη φανέλα με το Τριφύλλι στο στήθος να παίζουν με πάθος και αυταπάρνηση, κόντρα σε όλους και σε όλα, δίνοντας και την τελευταία ρανίδα του αίματος τους στο γήπεδο!
Ο Παναθηναϊκός νίκησε γιατί δεν μπορούσε να χάσει και απέδειξε πως αυτός είναι ο κανονικός Πρωταθλητής, μιας και το σύστημα ετσιθελικά θα θελήσει να το δώσει στο αντίπαλον δέος, χωρίς να είναι καλύτερο μέσα στο γήπεδο, αλλά με… άνωθεν βοήθεια!
Το Τριφύλλι έπαιξε μισό, αλλά οι 9 παίκτες που πάτησαν στο glass floor έδωσαν και τη ψυχή τους και είναι πανέτοιμοι για ένα ακόμα break στο ΣΕΦ, γνωρίζοντας πως αυτός ο αγώνας θα είναι πολύ δύσκολος, μιας και εκτός από την αγωνιστική φόρμα, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συμβάλουν και οι άλλοι “παράγοντες του συστήματος” και να παρακολουθήσουμε σε πανελλήνια μετάδοση το απόλυτο φιάσκο!
Όμως ας πάμε στα του αγώνα, που για πρώτη φορά είδαμε τον Κέντρικ Ναν, σε αυτή τη σειρά, να το παίρνει πάνω του και να εμφανίζεται ο ηγέτης των “πρασίνων”. Η άμυνα των Πειραιωτών δεν μπορούσε να τον σταματήσει, αλλά η διαιτησία το έκανε και μάλιστα με… χειρουργικό τρόπο και τον απέβαλε σε 34 λεπτά, θεωρώντας πως χωρίς τον σούπερ σταρ του ο Επτάστερος δεν θα μπορούσε να νικήσει!
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αλλά… φευ, γιατί δεν υπολόγισαν τους Χέις Ντέιβις, που έβαλε μεγάλα καλάθια στο 4ο δεκάλεπτο, αλλά ιδιαίτερη μνεία πρέπει να δοθεί στους Τι Τζέι Σορτς και Βασίλη Τολιόπουλο, που στις δύο παρατάσεις το πήραν πάνω τους και με μεγάλα σουτ “σκότωσαν” τον Ολυμπιακό, δικαιώνοντας τον Εργκίν Αταμάν για τα αρκετά λεπτά συμμετοχής που πήραν από… σπόντα, μιας και εκτός του Ναν, το διαιτητικό “χειρουργείο” έβγαλε και τον Τζέριαν Γκραντ με 5 φάουλ, ενώ είδε και τον Παναγιώτη Καλαϊτζάκη να έχει ενοχλήσεις και να μη βγάζει όλο το ματς.
Έτσι, αποδεκατισμένο το Τριφύλλι, κόντρα σε όλους και σε όλα, πήρε μια τεράστια νίκη, έφερε το ματς στο 2-2 και στο ΣΕΦ είναι έτοιμο για ένα ακόμα break τίτλου, όπως είχε κάνει το 1999, το 2013 και το 2017!
Νίκη κόντρα σε όλους και σε όλα!
Από εκεί και πέρα, η ιστορία της βραδιάς γράφτηκε με μελάνι… σχεδόν χαραγμένο πάνω στο παρκέ. Ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε απλώς να παίξει. Μπήκε να πολεμήσει. Να αποδείξει ότι όταν όλα γύρω σου μοιάζουν στημένα, όταν το περιβάλλον σε σπρώχνει προς την ήττα, τότε είναι που η φανέλα βαραίνει σαν πανοπλία και σε σηκώνει.
Ο Ναν, μέχρι να τον «μαζέψουν» οι σφυρίχτρες, έμοιαζε με παίκτη που είχε αποφασίσει ότι αυτό το παιχνίδι θα το πάρει προσωπικά. Κάθε drive του ήταν δήλωση. Κάθε σουτ του ήταν απάντηση. Κάθε επαφή του με αντίπαλο ήταν μια υπενθύμιση ότι ο Παναθηναϊκός έχει πλέον έναν ηγέτη που δεν φοβάται να μπει στη φωτιά. Και όταν η διαιτησία αποφάσισε ότι το έργο έπρεπε να αλλάξει ροή, το Τριφύλλι δεν λύγισε. Αντίθετα, αγρίεψε.
Ο Χέις Ντέιβις, με εκείνη τη χαρακτηριστική του ψυχραιμία, έμοιαζε να παίζει με παλμό κάτω από 40. Στο τέταρτο δεκάλεπτο, όταν η μπάλα έκαιγε έπαιρνε χωρίς δισταγμό την ευθύνη και όριζε τόσο τη δική του μοίρα, αλλά και της ομάδας του! Σουτ μεγάλα, καθαρά, αποφασιστικά, που δεν μπαίνουν αν δεν έχεις μέσα σου κάτι παραπάνω από ταλέντο. αλλά όταν έχεις τη ψυχή.
Και μετά ήρθαν οι δύο “μικροί γίγαντες” της βραδιάς. Ο Σορτς, ο παίκτης που πολλοί θεωρούν «ειδική περίπτωση», έπαιξε σαν να είχε μέσα του συσσωρευμένη οργή για κάθε αμφισβήτηση. Στις παρατάσεις, έμοιαζε να μεγαλώνει με κάθε κατοχή. Να φουσκώνει. Να γίνεται κάτι παραπάνω από παίκτης: να γίνεται σύμβολο.
Ο Τολιόπουλος, από την άλλη, έδειξε γιατί ορισμένοι παίκτες γεννιούνται για τις στιγμές και όχι για τους αριθμούς και έβαλε καθοριστική σφραγίδα σε αυτή τη μεγάλη νίκη! Με καθαρό μυαλό, με θράσος, με εκείνη την ελληνική μπασκετική τρέλα που δεν διδάσκεται, πήρε σουτ που άλλοι δεν θα τολμούσαν ούτε να κοιτάξουν. Και τα έβαλε. Ψυχρά. Αποφασιστικά. Σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.
Ο Αταμάν, από την πλευρά του, δικαιώθηκε. Όχι γιατί έκανε κάτι μαγικό. Αλλά γιατί πίστεψε. Πίστεψε σε παίκτες που άλλοι θα άφηναν στον πάγκο. Πίστεψε ότι η ομάδα του, ακόμα και μισή, μπορεί να σταθεί όρθια απέναντι σε όλους. Και είχε δίκιο.
Τώρα, η σειρά πάει στο ΣΕΦ. Εκεί όπου η ατμόσφαιρα θα είναι βαριά. Εκεί όπου το σύστημα θα προσπαθήσει να κάνει αισθητή την παρουσία του. Εκεί όπου ο Ολυμπιακός θα παίξει με την πλάτη στον τοίχο. Εκεί όπου ο Παναθηναϊκός έχει γράψει ιστορία ξανά και ξανά.
Το 1999. Το 2013. Το 2017. Και τώρα, το 2026 περιμένει να δει αν η ιστορία θα επαναληφθεί.
Ο Παναθηναϊκός δεν πάει απλώς για break. Πάει για δικαίωση. Για απάντηση. Για να δείξει ότι ο πραγματικός Πρωταθλητής δεν χρειάζεται εύνοιες, δεν χρειάζεται σφυρίχτρες, δεν χρειάζεται «γραμμές». Χρειάζεται καρδιά. Και αυτή, το Τριφύλλι την έχει σε ποσότητες που δεν μετριούνται.