Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για μια σεζόν που δεν ήταν απλώς αποτυχία, αλλά μια οργανωμένη αυτοχειρία. Για μια ομάδα που χτίστηκε για την κορυφή και να κυριαρχήσει και κατέληξε να παραπατάει κάτω από το βάρος των δικών της αυταπατών.
Για έναν προπονητή που έδωσε υποσχέσεις, αλλά δεν τις… πλησίασε. Για παίκτες που δεν επιβεβαίωσαν την παικτική τους αξία. Για αποφάσεις μέσα στη σεζόν που ήταν λανθασμένες, για μέγεθος του συλλόγου. Για έναν Παναθηναϊκό που δεν απέτυχε μόνο αγωνιστικά, αλλά και στο παρασκήνιο.
Αυτή η χρονιά δεν ήταν απλώς χαμένη. Ήταν μια χρονιά που τσάκισε την εμπιστοσύνη, που ξεγύμνωσε αδυναμίες. Μια σεζόν που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τραυματισμούς, δικαιολογίες και ωραιοποιήσεις. Μια χρονιά που πρέπει να ειπωθεί όπως είναι σκληρή, ντροπιαστική, αποκαλυπτική. Και αν κάτι αξίζει να μείνει από αυτή, είναι η αλήθεια. Όχι η ωραιοποιημένη, αλλά η πραγματική. Η αλήθεια που πονάει.
Υπάρχουν χρονιές που απλώς δεν σου βγαίνουν και υπάρχουν χρονιές που σε διαλύουν. Η φετινή σεζόν του Παναθηναϊκού ανήκει στη σε αυτή . Όχι επειδή χάθηκαν τίτλοι, αλλά επειδή χάθηκε η πίστη. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν απέτυχε απλώς στους στόχους του. Απέτυχε να σταθεί στο ύψος της ίδιας του της υπόσχεσης. Μιας υπόσχεσης που χτίστηκε με λεφτά, με ονόματα, με φιλοδοξίες, με βεβαιότητες. Και τελικά κατέληξε σε ένα Κύπελλο Ελλάδας που μοιάζει περισσότερο με ειρωνεία παρά με επίτευγμα.
Η σεζόν του Παναθηναϊκού δεν ήταν απλώς αποτυχημένη. Ήταν μια συλλογή από λάθη, αυταπάτες, κακές επιλογές και χαμένες ευκαιρίες. Και το χειρότερο; Πολλά από αυτά ήταν προβλέψιμα.
Η διάψευση ήταν το πραγματικό χτύπημα. Η αίσθηση ότι μια ομάδα που χτίστηκε για να κυριαρχήσει, κατέληξε να παραπατάει, να ψάχνεται, να χάνει τον εαυτό της. Η σεζόν δεν χάθηκε σε μία στιγμή. Χάθηκε επειδή ο Παναθηναϊκός πίστεψε ότι το ταλέντο αρκεί, ότι τα ονόματα θα κουβαλήσουν, ότι η ιστορία θα παίξει άμυνα και η φανέλα θα βάλει τα μεγάλα σουτ. Η πραγματικότητα ήταν αμείλικτη. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη.
Ο Εργκίν Αταμάν αποτέλεσε το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάρρευσης. Ο προπονητής που ήρθε με το βάρος τριών Euroleague, με αυτοπεποίθηση, με λόγια που γέμιζαν αίθουσες Τύπου, έμοιαζε φέτος να χάνει τον έλεγχο. Η ομάδα του έμπαινε στο παρκέ χωρίς ένταση, χωρίς πείσμα, χωρίς τα «γυαλισμένα μάτια» που χαρακτηρίζουν τις μεγάλες ομάδες. Υπήρχαν βράδια που οι παίκτες κοιτούσαν ο ένας τον άλλον σαν να μην ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Και αυτό, όσο κι αν θέλουμε να το ωραιοποιήσουμε, ξεκινά από τον πάγκο.
Η εικόνα του Παναθηναϊκού σε κρίσιμα παιχνίδια ήταν αποκαρδιωτική. Ένα σύνολο που έμοιαζε να μην έχει κανένα πλάνο, παρά μόνο αυτό που ξεκίναγε, ούτε καν την ψυχραιμία να διαχειριστεί τις δυσκολίες. Η άμυνα ορισμένες φορές η “παιδική χαρά” του αντιπάλου, η επίθεση εξαρτιόταν από εμπνεύσεις, η second unit έμοιαζε με ομάδα που δεν μπορούσε να βρει καμία επαφή. Η αυτοκριτική του Αταμάν στο τέλος ήταν σωστή, αλλά ήρθε αργά. Πολύ αργά. Και κυρίως, δεν άλλαξε τίποτα από όσα είχαν προηγηθεί.
Ρόστερ για… κορυφή, αλλά η διάψευση ήρθε με εκκωφαντικό τρόπο!
Ο Παναθηναϊκός έφτιαξε ένα ρόστερ που στα χαρτιά τρόμαζε. Στην πράξη, όμως, τρόμαζε… τον ίδιο. Παίκτες που ήρθαν για να κάνουν τη διαφορά, αλλά έκαναν μόνο θόρυβο. Άλλοι δεν προσαρμόστηκαν ποτέ, άλλοι έπαιξαν με διακόπτη on/off, άλλοι έμοιαζαν να περιμένουν από τους υπόλοιπους να τραβήξουν το κάρο. Ο Παναθηναϊκός είχε βραδιές που έμοιαζε πνευματικά άδειος, χωρίς ενέργεια, χωρίς χαρακτήρα. Και όταν αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά, δεν είναι θέμα προπονητή. Είναι θέμα νοοτροπίας.
Οι μεταγραφές που υποτίθεται θα ανέβαζαν επίπεδο, τελικά πλήγωσαν περισσότερο απ’ όσο κόστισαν. Ο Τι Τζέι Σορτς βρέθηκε σε ένα περιβάλλον που δεν ταίριαζε ούτε στα πατήματά του ούτε στη φιλοσοφία του. Έμοιαζε σαν να προσπαθεί να αναπνεύσει και να αποδείξει πως μπορεί να… κολυμπήσει σε πιο βαθιά νερά. Η ομάδα δεν έπαιξε ποτέ το μπάσκετ που τον απογείωσε. Ο Αταμάν τον έβαλε σε ρόλο που δεν του ταίριαζε. Και τον “έκαψε”
Ο Ρισόν Χολμς ήταν μια επιλογή που δεν έβγαζε νόημα ούτε στο χαρτί ούτε στο παρκέ. Και όταν ο Λεσόρ έμεινε εκτός, το βάρος έγινε δυσβάσταχτο. Δεν ήταν ατυχία, ήταν κακή κρίση. Ήταν η απόδειξη ότι ο Παναθηναϊκός επένδυσε χρήματα χωρίς να επενδύσει σκέψη. Όταν δύο παίκτες των 2,5 εκατ. δολαρίων δεν αποδίδουν, δεν μιλάμε για “ατυχία”. Μιλάμε για στρατηγική αποτυχία.
Οι τραυματισμοί αποτέλεσαν έναν παράγοντα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε μισή χρονιά χωρίς τον Ματίας Λεσόρ, ενάμιση μήνα χωρίς τον Κέντρικ Ναν και τους τελικούς χωρίς τον Κώστα Σλούκα στο επίπεδο που έπρεπε, όπου ουσιαστικά αγωνίστηκε σε μόλις ένα παιχνίδι αυτό το δίμηνο. Αυτά δεν τα ξεπερνάς. Η ομάδα έχασε το βασικό κορμό της στα πιο κρίσιμα σημεία της χρονιάς και δεν είχε ούτε το βάθος ούτε την ψυχραιμία για να το καλύψει. Όσο κι αν θέλουμε να το παίξουμε σκληροί, μέσα μας ξέρουμε ότι αυτό κόστισε. Και κόστισε πολύ.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπήρχε και η διαιτησία. Όχι, δεν καθόρισε τη σεζόν. Αλλά υπήρξαν βραδιές που ο Παναθηναϊκός ένιωσε ότι παίζει με διαφορετικούς κανόνες και κυρίως τα ίδια σφυρίγματα που έπαιρναν οι αντίπαλοι του, όχι μόνο δεν τα είχε, αλλά τιμωρούνταν οι παίκτες από τις διαμαρτυρίες. Το τέταρτο παιχνίδι με τη Βαλένθια, αλλά καταλυτικοί, ως προς τη συμπεριφορά των διαιτητών ήταν οι τελικοί της Greek Basketball League. H αντιμετώπιση του Κέντρικ Ναν που έτρωγε ξύλο επιπέδου ’90s χωρίς να δει βολή, ενώ σ’ εκείνον και το παραμικρό άγγιγμα του χρέωναν φάουλ, ενώ με μεγάλη ευκολία τον απέβαλαν από τα παιχνίδια. Δεν είναι δικαιολογία. Είναι παράγοντας. Και όταν όλα τα άλλα πάνε στραβά, ο παράγοντας αυτός γίνεται εκρηκτικός!
Ο κόσμος, όμως, ήταν εκεί. Γέμισε το ΟΑΚΑ ξανά και ξανά, σε μια χρονιά που δεν του έδωσε τίποτα από αυτά που περίμενε. Στήριξε, πίστεψε, φώναξε, πόνεσε. Και αυτό είναι που κάνει την αποτυχία ακόμη πιο βαριά. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν απέτυχε μόνο απέναντι στους στόχους του, απέτυχε απέναντι σε εκείνους που τον ακολουθούν παντού. Απέτυχε απέναντι σε ανθρώπους που έβαλαν χρόνο, χρήμα, ενέργεια, καρδιά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το συμπέρασμα είναι απλό και σκληρό
Το συμπέρασμα είναι σκληρό, αλλά αναπόφευκτο. Ο Παναθηναϊκός απέτυχε. Όχι επειδή δεν πήρε την Euroleague, αλλά επειδή δεν πλησίασε καν το επίπεδο που απαιτείται για να τη διεκδικήσει. Το μόνο που έμεινε όρθιο ήταν ο κόσμος. Τα sold out, η ατμόσφαιρα, η πίστη. Ο μοναδικός MVP της χρονιάς.
Η σεζόν ήταν μια σειρά από λάθη που δεν διορθώθηκαν ποτέ. Και τώρα, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος φταίει. Αυτό έχει απαντηθεί. Το ερώτημα είναι αν ο οργανισμός έχει τη διάθεση να μάθει από τα λάθη του ή αν θα τα επαναλάβει
Και μέχρι να τα αποκτήσει, ο πόνος θα παραμένει. Αλλά ο κόσμος θα είναι εκεί. Γιατί αυτό σημαίνει να είσαι Παναθηναϊκός.