Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για έναν Παναθηναϊκό που δεν περιμένει την επόμενη σεζόν την απαιτεί. Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν είναι μια νοσταλγική αναφορά στο παρελθόν, αλλά μια ωμή, καθαρή δήλωση ισχύος. Ο Παναθηναϊκός δεν ψάχνει να βρει τον δρόμο του. Τον χαράζει. Για μια ομάδα που δεν μπαίνει απλώς σε νέα εποχή, αλλά σε μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού της ίδιας της ταυτότητάς της.
Οι πρώτες εικόνες, οι αντιδράσεις του κόσμου, η ατμόσφαιρα που χτίζεται γύρω από το νέο πρότζεκτ, όλα δείχνουν το ίδιο πράγμα. Μια ομάδα που αλλάζει με θόρυβο. Που φωνάζει ότι επιστρέφει. Που δεν φοβάται να δείξει πως έχει ξανά μέταλλο, πλάνο, προπονητή και παίκτες που μπορούν να υπηρετήσουν κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους.
Και μέσα σε αυτή την ένταση, σε αυτή την αναμονή, σε αυτή την ηλεκτρισμένη προσμονή, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί. Ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο δεν θα είναι απλώς διαφορετικός. Θα είναι απαιτητικός, σκληρός, οργανωμένος, έτοιμος να ξαναγίνει ο Παναθηναϊκός που ο κόσμος του θυμάται και ο αντίπαλος φοβάται.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το know‑how του Ζέλικο
Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στη νέα σεζόν με μια αίσθηση αναγέννησης που δεν θυμίζει απλώς αλλαγή προπονητή ή μερικές στοχευμένες μεταγραφές. Θυμίζει… επιστροφή σε μια εποχή που το Τριφύλλι δεν έπαιζε απλώς μπάσκετ, αλλά όριζε το μπάσκετ. Η παρουσία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο δεν είναι μια απλή τεχνική λεπτομέρεια, είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται ξανά η ταυτότητα του συλλόγου. Και αυτή η ταυτότητα, όπως δείχνουν τα πρώτα δείγματα, θα είναι σκληρή, επιθετική, γεμάτη ένταση, γεμάτη λογική και μπασκετικό know‑how.
O Παναθηναϊκός ξεκάθαρα αλλάζει. Και δεν το κάνει αθόρυβα. Το κάνει φωνάζοντας. Το κάνει με τρόπο που δείχνει ότι η ομάδα δεν θέλει απλώς να είναι ανταγωνιστική, θέλει να είναι κυρίαρχη. Θέλει να μπει στη σεζόν με την αυτοπεποίθηση που ταιριάζει σε έναν οργανισμό που έχει μάθει να ζει στην κορυφή.
Η εικόνα από το ΟΑΚΑ, με τον κόσμο να γεμίζει τις εξέδρες και να δημιουργεί ατμόσφαιρα που θυμίζει ευρωπαϊκές βραδιές, δεν είναι τυχαία. Είναι το πρώτο μήνυμα ότι ο Παναθηναϊκός ξαναβρίσκει τη σύνδεση με τον κόσμο του. Και όταν αυτή η σύνδεση λειτουργεί, η ομάδα αποκτά μια δύναμη που δεν μπορεί να μετρηθεί με στατιστικά.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, ο Ομπράντοβιτς δείχνει ήδη πως θέλει να χτίσει μια ομάδα με ξεκάθαρη δομή. Το πλάνο του είναι συγκεκριμένο: άμυνα που δαγκώνει, ρυθμός ελεγχόμενος, εκτέλεση με πειθαρχία. Το ίδιο πλάνο που τον έκανε θρύλο. Το ίδιο πλάνο που έκανε τον Παναθηναϊκό αυτοκρατορία. Και τώρα, με ένα ρόστερ που έχει επιλεγεί προσεκτικά, ο Ζοτς μπορεί να το εφαρμόσει ξανά.
Η αναμονή για την πλήρη πεντάδα, με τους Σλούκα, Ναν, Φαλ, Χέις-Ντέιβις και Ρογκαβόπουλου να μπαίνουν σταδιακά, δεν αλλάζει την ουσία. Ο Παναθηναϊκός έχει κορμό, έχει ποιότητα, έχει παίκτες που μπορούν να υπηρετήσουν το σύστημα.
Ο Σλούκας είναι ο εγκέφαλος, ο παίκτης που ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι ζητά ο Ομπράντοβιτς. Ο Ναν είναι ο εκτελεστής, ο παίκτης που μπορεί να αλλάξει παιχνίδι με δύο κατοχές. Ο Φαλ είναι ο πύργος, το σώμα που δίνει στον Ζοτς τη δυνατότητα να παίξει το μπάσκετ που αγαπά. Το παιχνίδι μέσα στη ρακέτα, short roll, δημιουργία από το post.
Ο Χέις-Ντέιβις, με την αθλητικότητα και την ικανότητά του να παίζει σε πολλές θέσεις, είναι ο παίκτης που δίνει ευελιξία. Και ο Ρόγκα, ο οποίος δείχνει έτοιμος να μπει και να βοηθήσει άμεσα, είναι το κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ. Η ομάδα δεν είναι απλώς γεμάτη. Είναι ισορροπημένη. Και αυτό είναι κάτι που ο Παναθηναϊκός δεν είχε πάντα τα τελευταία χρόνια.
Τα φιλικά έδειξαν μια ομάδα που έχει ενέργεια, έχει διάθεση, έχει χημεία. Μια ομάδα που δεν φοβάται να τρέξει, αλλά δεν τρέχει χωρίς λόγο. Μια ομάδα που παίζει με ένταση, αλλά όχι με πανικό. Μια ομάδα που δείχνει πως έχει αρχίσει να καταλαβαίνει τι ζητά ο προπονητής της. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό, Ο Παναθηναϊκός δεν μοιάζει με ομάδα που απλώς προσπαθεί να προσαρμοστεί στον Ομπράντοβιτς. Μοιάζει με ομάδα που έχει ήδη αρχίσει να τον ακολουθεί.
Είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που ο Επτάστερος δείχνει να έχει συνοχή. Δείχνει να έχει στόχο. Δείχνει να έχει κατεύθυνση. Και όταν μια ομάδα έχει αυτά τα τρία, τότε μπορεί να χτίσει πάνω τους κάτι μεγάλο.
Ο Ρογκαβόπουλος είναι έτοιμος. Πως η ομάδα περιμένει την πεντάδα της. Πως ο Ομπράντοβιτς έχει πλάνο. Και αυτό είναι το κλειδί. Ο Ζοτς δεν δουλεύει με βάση το «βλέποντας και κάνοντας». Δουλεύει με βάση το «ξέρω τι θέλω και πώς θα το πάρω». Και αυτό είναι που κάνει τον Παναθηναϊκό επικίνδυνο.
Η νέα σεζόν δεν θα είναι εύκολη. Η Euroleague είναι πιο ανταγωνιστική από ποτέ. Οι ομάδες έχουν ενισχυθεί. Τα ταξίδια είναι δύσκολα. Οι απαιτήσεις τεράστιες. Αλλά ο Παναθηναϊκός δεν μπαίνει στη σεζόν ως ομάδα που ελπίζει. Μπαίνει ως ομάδα που ξέρει. Ξέρει τι πρέπει να κάνει. Ξέρει πώς να το κάνει. Και το σημαντικότερο έχει τον άνθρωπο που μπορεί να το κάνει πραγματικότητα.
Ο νέος Παναθηναϊκός δεν είναι απλώς μια ομάδα που αλλάζει. Είναι μια ομάδα που φωνάζει. Φωνάζει ότι επιστρέφει. Φωνάζει ότι δεν φοβάται. Φωνάζει ότι είναι έτοιμη να παλέψει. Και όταν ο Παναθηναϊκός παλεύει με τον Ζέλικο στον πάγκο, η ιστορία έχει δείξει πως το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα το ίδιο, δηλαδή τίτλοι.
Η σεζόν που έρχεται δεν θα είναι απλώς ενδιαφέρουσα. Θα είναι συναρπαστική. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν χτίζει μια ομάδα. Χτίζει μια εποχή. Και αυτή η εποχή έχει ένα όνομα Ζέλικο Ομπράντοβιτς.