Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για τη γεμάτη εμφάνιση του Κώστα Σλούκα, που κράτησε τον Παναθηναϊκό μακριά από μία νέα δυσάρεστη έκπληξη, την καταλυτική παρουσία του Τζέριαν Γκραντ, αλλά και την προβληματική εικόνα που βγάζει στο παρκέ, που άμεσα πρέπει να βρει λύσεις.
Ο Παναθηναϊκός λίγο έλειψε να γίνει θύμα μιας τεράστιας έκπληξης κόντρα στη Βιλερμπάν, αλλά ο Κώστας Σλούκας ήταν αυτός που κράτησε το Τριφύλλι για να πάρει ένα σημαντικό διπλό. Ο αρχηγός των “πρασίνων”, με την εμφάνιση MVP που έδειξε, απέδειξε πως η ηλικία δεν παίζει μπάσκετ και ήταν πραγματικός ηγέτης, όταν η ομάδα είχε “κολλήσει” ή έκανε πολλά λάθη.
Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον Τζέριαν Γκραντ, ο οποίος πήρε στις πλάτες του την ομάδα, όταν ο Επτάστερος είχε κάνει – για μία ακόμα φορά – κάκιστο ξεκίνημα και έδειξε την εμπειρία, ηρεμώντας το παιχνίδι και φανέρωσε το πόσο σημαντικός είναι.
Κακά τα ψέματα, ο Παναθηναϊκός δεν είναι σε καλό φεγγάρι και ο Ιανουάριος έφερε 4 ήττες σε 7 παιχνίδια και αυτό έφερε σημαντικές απώλειες και τριγμούς, που στο επόμενο χρονικό διάστημα καλείται να ρεφάρει και να καταφέρει να είναι στην τελική οκτάδα του βαθμολογικού πίνακα της Euroleague, όπου η φετινή σεζόν είναι τόσο συναρπαστική, με κάθε αγώνα και κάθε νίκη ή ήττα να αλλάζει το σκηνικό.
Αν κάτι φάνηκε ξεκάθαρα στο ” LDLC Arena”, είναι πως ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μια περίοδο που δοκιμάζονται όχι μόνο οι αντοχές του, αλλά και η ψυχραιμία του. Η εικόνα της ομάδας συνεχίζει να παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις, με τα καλά διαστήματα να εναλλάσσονται με στιγμές πλήρους αποδιοργάνωσης. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αγωνιστικό· είναι και ψυχολογικό. Η πίεση μεγαλώνει, οι προσδοκίες είναι τεράστιες και κάθε στραβοπάτημα μοιάζει να βαραίνει διπλά.
O Σλούκας είναι σαν το παλιό καλό κρασί!
Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία του Σλούκα αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Δεν είναι απλώς ο παίκτης που θα βάλει το μεγάλο σουτ ή θα πάρει την ευθύνη στην κρίσιμη στιγμή. Είναι ο παίκτης που λειτουργεί ως μετρονόμος, που δίνει ρυθμό, που υπενθυμίζει στους υπόλοιπους πως το παιχνίδι έχει διάρκεια και πως η εμπειρία είναι όπλο όταν όλα γύρω μοιάζουν να τρέμουν. Η εμφάνισή του απέναντι στη Βιλερμπάν ήταν μια υπενθύμιση ότι ο Παναθηναϊκός έχει ηγέτη – και μάλιστα έναν ηγέτη που ξέρει να σηκώνει βάρος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Από την άλλη, ο Γκραντ είναι ο παίκτης που συχνά περνάει κάτω από τα ραντάρ, αλλά η συμβολή του είναι ανεκτίμητη. Δεν θα κάνει πάντα το εντυπωσιακό, δεν θα γεμίσει το στατιστικό φύλλο με νούμερα που τραβούν το μάτι, αλλά θα κάνει αυτό που χρειάζεται η ομάδα τη στιγμή που το χρειάζεται. Στο ματς με τη Βιλερμπάν, όταν ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να παραπατάει, εκείνος ήταν που έδωσε ηρεμία, που πήρε σωστές αποφάσεις, που έδειξε πως το μπάσκετ δεν είναι μόνο ταλέντο αλλά και καθαρό μυαλό.
Ωστόσο, όσο σημαντικές κι αν είναι οι ατομικές εμφανίσεις, δεν μπορούν να κρύψουν το συνολικό πρόβλημα. Ο Παναθηναϊκός δεν παίζει το μπάσκετ που μπορεί. Η άμυνα παρουσιάζει κενά, η επίθεση συχνά μπλοκάρει, και το κυριότερο: η ομάδα δεν έχει σταθερότητα. Μπορεί να προηγηθεί με δέκα πόντους και μέσα σε δύο λεπτά να βρεθεί να κυνηγάει. Αυτή η αστάθεια είναι που ανησυχεί περισσότερο από όλα, γιατί σε μια Euroleague τόσο ανταγωνιστική, τέτοιες διακυμάνσεις πληρώνονται ακριβά.
Ο Ιανουάριος ήταν μήνας-καμπανάκι. Οι τέσσερις ήττες σε επτά παιχνίδια δεν είναι απλώς μια κακή παρένθεση· είναι σημάδι ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως πρέπει. Και όσο η σεζόν προχωρά, ο χρόνος για διορθώσεις λιγοστεύει. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει άλλο έδαφος. Η μάχη για την οκτάδα είναι πιο σκληρή από ποτέ και κάθε απώλεια μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.
Η… αντεπίθεση είναι απαραίτητη
Το θετικό είναι ότι η ομάδα έχει τα εργαλεία για να αντιστρέψει την κατάσταση. Το ρόστερ είναι βαθύ, το ταλέντο δεδομένο και ο προπονητής έχει αποδείξει ότι μπορεί να βρει λύσεις, ενώ η επιστροφή του Κέντρικ Ναν θα φέρει ξανά την άνοδο στην επίθεση, μιας και η απουσό του έχει “πληγώσει” την ομάδα. Αυτό που λείπει είναι η συνέπεια και η συγκέντρωση. Αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει να σταθεροποιήσει την άμυνά του και να μειώσει τα νεκρά διαστήματα, τότε όχι μόνο μπορεί να μπει στην οκτάδα, αλλά και να διεκδικήσει κάτι περισσότερο.
Το διπλό στη Γαλλία, όσο αγχωτικό κι αν ήταν, μπορεί να αποδειχθεί κομβικό. Όχι μόνο βαθμολογικά, αλλά και ψυχολογικά. Τέτοιες νίκες λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι η ομάδα έχει χαρακτήρα, ότι μπορεί να αντέξει την πίεση, ότι μπορεί να πάρει αποτελέσματα ακόμα και όταν δεν παίζει καλά. Και σε μια περίοδο που η αυτοπεποίθηση έχει δεχθεί χτυπήματα, αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό κέρδος.
Η συνέχεια θα δείξει αν ο Παναθηναϊκός μπορεί να χτίσει πάνω σε αυτή τη νίκη. Το πρόγραμμα δεν γίνεται ευκολότερο, οι αντίπαλοι δεν χαρίζονται και η Euroleague φέτος μοιάζει με μαραθώνιο όπου κάθε βήμα μετράει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν ο Σλούκας συνεχίσει να ηγείται με αυτόν τον τρόπο και αν παίκτες όπως ο Γκραντ παραμένουν σταθεροί, τότε ο Παναθηναϊκός έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι το καλύτερο είναι μπροστά.
Αρκεί να βρει τον τρόπο να παίζει όπως μπορεί – και όχι όπως φοβάται.