Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για την πράσινη Πέμπτη, όπου τόσο ο ποδοσφαιρικός, όσο ο μπασκετικός Παναθηναϊκός έδωσαν τεράστια χαρά στους φιλάθλους, μετά το προβάδισμα πρόκρισης επί της Μπέτις και την επιστροφή στα θετικά αποτελέσματα με τη Ζαλγκίρις, αλλά κυρίως έβγαλε την ελπίδα, που τόσο έλειπε όλο αυτό το χρονικό διάστημα.
Βραδιά Παναθηναϊκού μεγαλείου ήταν η Πέμπτη 12 Μαρτίου! Το Τριφύλλι άνθησε στο ΟΑΚΑ, πρώτα στο ποδόσφαιρο και λίγη ώρα αργότερα στο μπάσκετ, και το “Ελλάς, Ευρώπη, Panathinaikos” ακούστηκε στα πέρατα της Ευρώπης. Κυρίες και κύριοι ο Παναθηναϊκός είναι εδώ, ενιαίος και αδιαίρετος.
Δεν είναι τυχαίο μετά το θρίαμβο των “πρασίνων” κόντρα στη Μπέτις, όπου έπαιζε στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης με 10 παίκτες, και ο Ταμπόρδα έστειλε το Τριφύλλι στα… αστέρια και στην Ισπανία ναι μεν δεν είναι ακόμα το φαβορί, αλλά έχει σημαντικό προβάδισμα.
Λίγα μέτρα αργότερα το μπασκετικό τμήμα, το οποίο ήταν μέσα στην εσωστρέφεια από την εικόνα που παρουσίαζε εδώ και 2 μήνες (εξαίρεση το Final 8 του Κυπέλλου), κατάφερε να επικρατήσει στους… δαίμονες του και εκτός της Ζαλγκίρις Κάουνας και σε συνδυασμό με τη μεγάλη επιστροφή του Ματίας Λεσόρ στη δράση.
Ο Γάλλος σέντερ ήταν σαν το… θηρίο στο κλουβί και μετά από 300 μέρες απέδειξε πόσο έλειπε, μιας και είδαμε έναν “κανονικό σέντερ” και ακόμα δεν είναι στο… 40% με 50%, πράγμα απολύτως λογικό, αλλά μόνο και μόνο το πάθος του σε κάθε φάση, το χαμόγελο “ικανοποίησης” σε ένα φάουλ, αλλά και το εξτασιασμένο ΟΑΚΑ στο πρώτο του καλάθι, έδειξε πως ο Επτάστερος είναι εδώ και έδωσε το έναυσμα για την πράσινη αντεπίθεση που χρειάζεται.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η Πέμπτη αυτή δεν ήταν απλώς μια καλή μέρα για τον Παναθηναϊκό. Ήταν μια υπενθύμιση. Μια δήλωση παρουσίας. Μια βραδιά που ένωσε δύο τμήματα, δύο κόσμους, δύο διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου συλλογικού DNA. Το ΟΑΚΑ έγινε ξανά το κέντρο της πράσινης Ευρώπης, ένας τόπος όπου η ιστορία δεν απλώς θυμίζει το παρελθόν, αλλά απαιτεί από το παρόν να σταθεί στο ύψος της.
Στο ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός έδειξε χαρακτήρα ομάδας που δεν λυγίζει. Που δεν φοβάται. Που δεν ψάχνει δικαιολογίες. Με δέκα παίκτες απέναντι σε μια Μπέτις που έχει μάθει να παίζει ευρωπαϊκά παιχνίδια με αυτοπεποίθηση, το Τριφύλλι δεν έδειξε στιγμή ότι μπαίνει σε ρόλο κομπάρσου.
Αντίθετα, έπαιξε σαν να είχε εκείνο το αόρατο βάρος της φανέλας που σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να νικήσεις οποιονδήποτε, οπουδήποτε. Ο Ταμπόρδα, με το γκολ–σφραγίδα, δεν έστειλε απλώς την ομάδα στα «αστέρια». Έστειλε μήνυμα ότι ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στο φυσικό του χώρο. Εκεί όπου κρίνονται οι μεγάλοι.
Και το έκανε με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Με πάθος, με πείσμα, με καθαρό μυαλό, με εκείνη την αίσθηση ότι η ομάδα έχει πλέον δομή, πλάνο, προσανατολισμό. Η Ισπανία μπορεί να μην τον θεωρεί φαβορί. Αλλά τον σέβεται. Και αυτό, για έναν σύλλογο που τα τελευταία χρόνια πάλευε περισσότερο με τις σκιές του παρά με τους αντιπάλους του, είναι τεράστια κατάκτηση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κι όμως, η βραδιά δεν τελείωσε εκεί. Γιατί λίγα μέτρα πιο πέρα, στο ίδιο συγκρότημα, μια άλλη ομάδα, με το ίδιο σήμα στο στήθος, έδινε τη δική της μάχη. Το μπασκετικό τμήμα, κουρασμένο από δύο μήνες αστάθειας, αμφισβήτησης και εσωστρέφειας, έπρεπε να αποδείξει ότι δεν έχει χάσει τον δρόμο του. Και το έκανε με τρόπο που θύμισε σε όλους τι σημαίνει Παναθηναϊκός στο μπάσκετ.
Η νίκη επί της Ζαλγκίρις δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα. Ήταν μια ψυχολογική λύτρωση. Ήταν μια επιστροφή στις αρχές που έκαναν τον Επτάστερο αυτό που είναι. Ομάδα που δεν φοβάται την πίεση, που δεν λυγίζει από την κριτική, που ξέρει να σηκώνεται όταν πέφτει. Και πάνω απ’ όλα, ήταν η βραδιά του Ματίας Λεσόρ.
Ο Γάλλος σέντερ δεν μπήκε στο παρκέ απλώς για να παίξει. Μπήκε για να θυμίσει. Να θυμίσει τι σημαίνει ενέργεια, τι σημαίνει φυσική παρουσία, τι σημαίνει να έχεις έναν παίκτη που αλλάζει την ψυχολογία μιας ολόκληρης ομάδας μόνο με το βλέμμα του. Το πρώτο του καλάθι δεν ήταν απλώς δύο πόντοι. Ήταν μια έκρηξη. Μια αναπνοή που είχε λείψει. Μια υπόσχεση ότι το καλύτερο έρχεται.
Και το ΟΑΚΑ το ένιωσε. Το κατάλαβε. Το αγκάλιασε. Γιατί ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν ζητάει πάντα το τέλειο. Ζητάει το αυθεντικό. Το παθιασμένο. Το αληθινό. Και ο Λεσόρ, με το χαμόγελο, με τις φωνές, με το πάθος του, έφερε πίσω αυτή την αυθεντικότητα.
Μάλιστα το… κερασάκι στην τούρτα ήταν ο ερχομός του Ανδρέας Τετέι στο ΟΑΚΑ! Ο Έλληνας στράικερ τελείωσε από τη Μπέτις και μετά από ελάχιστη ώρα απόλαυσε την παρέα Ναν και μόλις εντοπίστηκε από το κοινό γνώρισε την αποθέωση με το χαρακτηριστικό σύνθημα “σας γ@μ@ει ο Τετέι”, με το χαμόγελο ως τα… αυτιά και μετά πήγε στα αποδυτήρια του Επτάστερου και πήρε τη φανέλα με αυτόγραφο του Αμερικάνου σταρ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτό που έκανε τη βραδιά μοναδική δεν ήταν μόνο οι δύο νίκες. Ήταν η αίσθηση ότι ο σύλλογος, συνολικά, ξαναβρίσκει τον παλμό του. Ότι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, δύο τμήματα που συχνά πορεύονται παράλληλα αλλά όχι πάντα μαζί, βρέθηκαν στην ίδια συχνότητα. Ότι το «Ελλάς, Ευρώπη, Παναθηναϊκός» δεν ήταν σύνθημα νοσταλγίας, αλλά δήλωση παρόντος.
Ο Παναθηναϊκός όλων των φιλάθλων
Ο Παναθηναϊκός είναι εδώ. Με προβλήματα, με ατέλειες, με δρόμο μπροστά του. Αλλά είναι εδώ. Ενιαίος, αδιαίρετος, αποφασισμένος. Και αυτό, σε μια εποχή που το ελληνικό αθλητικό τοπίο συχνά μοιάζει με ναρκοπέδιο, είναι από μόνο του μια νίκη.
Η Πέμπτη 12 Μαρτίου δεν θα μείνει στη μνήμη μόνο για τα αποτελέσματα. Θα μείνει γιατί έδειξε ότι όταν ο Παναθηναϊκός λειτουργεί ως σύνολο, όταν η ενέργεια του κόσμου συναντά την αποφασιστικότητα των ομάδων, τότε το ΟΑΚΑ δεν είναι απλώς ένα γήπεδο. Είναι σύμβολο. Είναι σπίτι. Είναι σημείο εκκίνησης.
Και ίσως, τελικά, αυτή η βραδιά να ήταν το πρώτο βήμα για κάτι μεγαλύτερο. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν ζητάει απλώς να επιστρέψει. Ζητάει να ξαναγίνει αυτό που ήταν. Ο σύλλογος που κάνει την Ευρώπη να τον κοιτάζει με σεβασμό. Και την Πέμπτη, έκανε ακριβώς αυτό.