Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για την ικανότητα του Παναθηναϊκού να κάνει το καλύτερο και το χειρότερο ταυτόχρονα, μέσα σε λίγες μέρες, και καλείται στην Ισπανία να κάνει το τρίτο… break κόντρα στη Βαλένθια και να γίνει η πρώτη ομάδα που παίρνει πρόκριση με κόντρα σε όλους και σε όλα!
Η… αυτοκαταστροφικότητα του Παναθηναϊκού είναι να διδάσκεται στο πως μία ομάδα που έχει καταφέρει να έχει τη ψυχολογία με το μέρος της, την αγωνιστική άνοδο και κυρίως τη μεγάλη εμπειρία που διαθέτει από τα know‑how παιχνίδια, κατάφερε να τα κάνει… μαντάρα! Μέσα σε δύο μέρες οι στο ΟΑΚΑ «πράσινοι» γκρέμισαν συθέμελα ό,τι «έχτισαν» με κόπο και πόνο στη Βαλένθια και από το 0‑2 που είχαν αβάντα και χρειαζόταν μόλις μία νίκη, τα έκαναν ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ.
Η μπλαζέ νοοτροπία στα πρώτα λεπτά του τρίτου αγώνα δεν τους γύρισε απλώς μπούμερανγκ, τους χτύπησε… κατακούτελα. Μπήκαν στο παρκέ σαν να τους χρωστάει η σειρά, σαν να αρκεί η αύρα του ΟΑΚΑ και ο κόσμος για να «λυγίσει» η Βαλένθια. Μόνο που οι Ισπανοί απέδειξαν –ξανά– πως έχουν τον τρόπο να περάσουν τον Παναθηναϊκό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το έδειξαν στη regular season, όταν οι «νυχτερίδες» φάνηκαν ξεκάθαρα ως ομάδα που δεν ματσάρεται εύκολα με το στιλ των «πρασίνων». Επιθέσεις 8 δευτερολέπτων, αθλητικότητα στο φουλ, πίεση σε όλο το γήπεδο, ευστοχία από τα 6.75. Αυτό είναι το σύγχρονο μπάσκετ που παίζουν. Και το παίζουν καλά.
Στο πρώτο ματς στη Roig Arena, ο Παναθηναϊκός βρήκε το αντίδοτο. Σκληρή άμυνα, στοχευμένο πλάνο στη διαχείριση του χρόνου, μπλοκάρισμα των επιθετικών ατού. Έδειξε πως μπορεί να κόψει τον ρυθμό μιας γρήγορης ομάδας. Στο δεύτερο παιχνίδι, ο ρυθμός ήταν υπέρ της Βαλένθια, αλλά ο Εξάστερος είχε τους Χέις‑Ντέιβις, Σορτς, Όσμαν και Ερνανγκόμεθ σε βραδιά… NBA. Με μεγάλα σουτ, καθαρό μυαλό και αποφασιστικότητα πρωταθλήτριας ομάδας, έκαναν το 0‑2 και έβαλαν τη σειρά στο πιο ιδανικό σημείο.
Κι όμως, στην Αθήνα φάνηκε πως είχαν μείνει… εκεί. Σαν να μην ταξίδεψαν ποτέ πίσω. Σαν να μην κατάλαβαν ότι τα playoffs δεν συγχωρούν χαλαρότητα. Ένα σύνολο χωρίς νεύρο, χωρίς ενέργεια, με άμυνα‑βιτρίνα και αστοχία που δεν δικαιολογείται ούτε σε φιλικό Αυγούστου. Και όλα αυτά, σε συνδυασμό με μια εχθρική διαιτησία που φανέρωσε με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο πως κάποιοι δεν θέλουν το Τριφύλλι στο Final‑4. Αποφάσεις τόσο εξώφθαλμες που και ο πιο «ανύδεος» θα έλεγε πως «και οι τυφλοί είδαν».
Το αποκορύφωμα; Η απόφαση‑φιάσκο του Μοντέρο, που πάτησε όχι μία, όχι δύο, αλλά πέντε (!) φορές τη γραμμή και ο Ντιφάλα το πέρασε στο ντούκου. Όπως και τα… μηδέν φάουλ στον Κέντρικ Ναν, που έχει φάει ξύλο για τρεις σειρές και οι διαιτητές τον αφήνουν να παλεύει μόνος του, την ώρα που η Βαλένθια απολαμβάνει άλλη αντιμετώπιση. Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες· είναι αλλοίωση ρυθμού, ψυχολογίας και τελικά αποτελέσματος.
Όμως εδώ είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα: ο Παναθηναϊκός τσίμπησε. Έπεσε στην παγίδα που έστησαν οι Ισπανοί από το δεύτερο ματς. Συμπεριφέρθηκε σαν πρωτάρης, σαν ομάδα που δεν έχει ξαναβρεθεί σε τέτοια πίεση. Και πάτησε τη μπανανόφλουδα με φόρα. Το 0‑2 έγινε 2‑2 και τώρα το έργο του Επτάστερου έγινε… βουνό. Όχι απλώς δύσκολο, αλλά ένα βάρος.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ισοφάριση. Είναι η εικόνα. Η έλλειψη συγκέντρωσης. Η απουσία αντίδρασης. Η αίσθηση ότι η ομάδα περίμενε να κερδίσει επειδή… έτσι πρέπει. Λες και η Βαλένθια θα παραδοθεί επειδή το γράφει η ιστορία ή επειδή το ΟΑΚΑ είναι καυτό. Τα Final‑4 δεν χαρίζονται. Κερδίζονται με αίμα, μυαλό και χαρακτήρα.
Κόντρα και όπου βγει!
Τώρα ο Παναθηναϊκός πρέπει να αποδείξει ξανά, στην Ισπανία, στο πιο εχθρικό περιβάλλον της σειράς, πως διαθέτει τα επτά αστέρια στη φανέλα του. Πρέπει να κάνει το τρίτο… θαύμα. Να παίξει με τσαμπουκά, με καθαρό μυαλό, με παναθηναϊκή ψυχή. Να δείξει ότι το 0‑2 δεν ήταν τυχαίο και ότι το 2‑2 ήταν απλώς ένα στραβοπάτημα, όχι κατάρρευση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να αλλάξουν πολλά. Πρέπει να μπει στο παρκέ σαν ομάδα που διεκδικεί Final‑4, όχι σαν ομάδα που φοβάται να χάσει. Πρέπει να ξαναβρεί την άμυνα που έπνιξε τη Βαλένθια στο πρώτο ματς. Πρέπει να ξαναβρεί την επιθετική πειθαρχία που είχε στο δεύτερο.
Πρέπει να σταματήσει να περιμένει από τη διαιτησία να είναι δίκαιη, γιατί δεν θα είναι. Πρέπει να επιβάλει τον ρυθμό του, να παίξει με μυαλό, να χτυπήσει τις αδυναμίες των Ισπανών και να μην αφήσει το παιχνίδι να γίνει… ροντέο.
Το Final‑4 είναι εκεί. Μία νίκη μακριά, που θα γράψει… ιστορία ως η πρώτη ομάδα που θα καταφέρει να παίρνει πρόκριση με break στο 5ο παιχνίδι. Αλλά και μία ήττα μακριά από το να γραφτεί η σειρά ως μία από τις μεγαλύτερες αυτοχειρίες της Euroleague. Ο Παναθηναϊκός έχει την ποιότητα, την εμπειρία και το βάθος να το πάρει. Το θέμα είναι αν έχει -επιτέλους- και τη νοοτροπία.
Γιατί αν κάτι απέδειξαν τα δύο ματς στο ΟΑΚΑ, είναι πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Παναθηναϊκού… είναι ο ίδιος.