Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για το ελληνικό μπάσκετ, που για άλλη μια φορά μας μας πρόσφερε ένα θέαμα αντάξιο της… θεατρικής του παράδοσης. Ένα έργο τόσο κακοπαιγμένο στο ΣΕΦ, που ούτε σε σχολική γιορτή δεν θα περνούσε την πρόβα, αλλά παρ’ όλα αυτά παρουσιάστηκε ως «ντέρμπι», γιατί όταν ο Παναθηναϊκός απειλεί, το σύστημα… παρεμβαίνει.
Με πρωταγωνιστές τους γνωστούς θιασάρχες της σφυρίχτρας και κομπάρσο τον Παναθηναϊκό, το Game 1 στο φαληρικό στάδιο κόντρα στον Ολυμπιακό εξελίχθηκε σε μια παράσταση όπου η λογική πήγε περίπατο και η δικαιοσύνη έμεινε κλειδωμένη στα αποδυτήρια. Κι ενώ οι “πράσινοι” πάλευαν να παίξουν μπάσκετ, κάποιοι άλλοι πάλευαν να γράψουν το αποτέλεσμα.
Για άλλη μία φορά γίναμε μάρτυρες ενός έργου, που ήθελε ένα τέλος που να βολεύει τον… έναν! Ενός έργου που και οι τυφλοί είδαν και οι κουφοί άκουσαν. Τσαρούχα, Τσιμπούρης και Κατραχούρας ήταν σε… εντεταλμένη υπηρεσία και ό,τι κι αν έκανε ο Παναθηναϊκός μέσα στο ματς με τους Πειραιώτες, πάντα θα έβρισκαν τον τρόπο να τον “σφάξουν” χωρίς αναισθητικό.
Το Τριφύλλι αντιμετώπισε για άλλη μια φορά τον κάκιστο εαυτό του στο πρώτο ημίχρονο στο ΣΕΦ, αλλά μαζί με το διαιτητικό τρίο που “χειρούργησε” με αριστουργηματικό τρόπο τους “πράσινους”, τους ανάγκασαν να μοιάζουν με ομάδα που ψάχνει τα παπούτσια της στο σκοτάδι. Κάθε προσπάθεια, κάθε άμυνα, κάθε διεκδίκηση έμοιαζε να περνά από το φίλτρο των… ειδικών της «δικαιοσύνης». Και φυσικά, το φίλτρο αυτό είχε μόνο μία ρύθμιση: κόκκινο.
Όμως στο β’ μέρος η εικόνα άλλαξε άρδην. Ο Μήτογλου πυροβολούσε από τα 6,75 λες και είχε προσωπικό απωθημένο με το στεφάνι, ενώ Ναν και Όσμαν έστησαν μια οργισμένη, σχεδόν ποιητική αντεπίθεση. Ξαφνικά, το ΣΕΦ άρχισε να μουρμουρίζει, ο Ολυμπιακός να τρέμει και οι “πράσινοι” να φέρνουν το ματς εκεί που ήθελαν. Η ανατροπή δεν ήταν απλώς πιθανή· ήταν μπροστά τους, έτοιμη να γίνει πραγματικότητα. Και τότε… εμφανίστηκαν πάλι οι γνωστοί σωτήρες.
Εκεί ανέλαβαν δράση τα εργαλεία του Λιόλιου. Με μια άνεση που θα ζήλευε και ο πιο έμπειρος ταχυδακτυλουργός, έκριναν το Game 1 και ξεδιάντροπα χάρισαν τη νίκη στον Ολυμπιακό. Όχι επειδή ο Ολυμπιακός την άξιζε περισσότερο, αλλά επειδή ο τρομερός Παναθηναϊκός τους έβαλε όλους στα σκοινιά και τους ανάγκασε να διασυρθούν σε πανελλήνια μετάδοση. Ήταν μια παράσταση που θύμισε εποχές Παπουτσέλη, τότε που η κόκκινη παράγκα δεν ήταν απλώς υπόνοια, αλλά κανονικό οικοδόμημα με θεμέλια, σκεπή και… μόνιμους ενοίκους.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι διαιτητές σφύριζαν μονόπλευρα, με την ίδια συνέπεια που σφυρίζει ο βραστήρας όταν το νερό βράσει. Στέλνοντας τους παίκτες των “ερυθρολεύκων” με χαρακτηριστική ευκολία στη γραμμή των βολών, φρόντισαν να κρατούν το ματς εκεί που “έπρεπε”. Συνολικά 29 βολές, με τις εύστοχες να είναι και 25 και οι πράσινες μόλις… 5 να αποτυπώνει την αισχρή εικόνα των γκρι. Όχι, δεν ήταν απλώς κακή διαιτησία. Ήταν μια χορογραφημένη παράσταση, ένα μπαλέτο ακριβείας όπου κάθε σφύριγμα είχε σκοπό, στόχο και κατεύθυνση.
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, ο Παναθηναϊκός πάλεψε. Πάλεψε με τα λάθη του, με την αστοχία του, με την πίεση της έδρας, αλλά κυρίως με την αόρατη, και ταυτόχρονα τόσο ορατή, δύναμη που καθόριζε τις ισορροπίες. Κι όμως, έφτασε μια ανάσα από το να τους χαλάσει το σενάριο. Μια ανάσα από το να κάνει το break που θα έβαζε φωτιά στη σειρά. Μια ανάσα από το να εκθέσει ακόμη περισσότερο το σύστημα που εδώ και χρόνια λειτουργεί με την ίδια… αξιοπιστία.
Αλλά όχι. Δεν τους άφησαν. Γιατί αν ο Παναθηναϊκός έπαιρνε αυτό το ματς, τότε θα έπρεπε να εξηγήσουν πολλά. Και ποιος έχει όρεξη για εξηγήσεις όταν μπορεί απλώς να σφυρίξει; Ποιος θέλει να μπει στη διαδικασία να δικαιολογήσει αποφάσεις όταν μπορεί να τις επιβάλει; Ποιος χρειάζεται ισονομία όταν υπάρχει η… παράδοση;
Το ελληνικό μπάσκετ, για άλλη μια φορά, έδειξε τα δόντια του. Όχι τα δόντια του ανταγωνισμού, της ποιότητας ή της εξέλιξης. Τα άλλα. Αυτά που βγάζει όταν πρέπει να προστατευτεί το “σύστημα”. Αυτά που εμφανίζονται όταν κάποιος τολμά να αμφισβητήσει την καθεστηκυία τάξη. Αυτά που κάνουν τον φίλαθλο να αναρωτιέται αν βλέπει άθλημα ή παράσταση.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Παναθηναϊκός; Έδειξε χαρακτήρα. Έδειξε ψυχή. Έδειξε ότι, παρά τα εμπόδια, μπορεί να σταθεί όρθιος και να διεκδικήσει. Όμως δεν αρκεί να είσαι καλός. Πρέπει να σε αφήσουν να είσαι καλός. Και χθες, δεν τον άφησαν.
Το Game 1 στο ΣΕΦ τελείωσε, αλλά η ουσία παραμένει. Το μπάσκετ που θέλουμε δεν είναι αυτό. Το μπάσκετ που αξίζει ο κόσμος δεν είναι αυτό. Και όσο τέτοια έργα συνεχίζουν να παίζονται, τόσο η αξιοπιστία του αθλήματος θα βυθίζεται.
Το μόνο παρήγορο; Ότι ο Παναθηναϊκός έδειξε πως μπορεί. Και όταν μπορεί, αργά ή γρήγορα, θα το πάρει και το ματς και τη σειρά και την αξιοπρέπεια που κάποιοι προσπαθούν να του στερήσουν. Γιατί όσο κι αν προσπαθούν να γράψουν το έργο, πάντα θα υπάρχει μια ομάδα που θα το χαλάει. Και αυτή η ομάδα φοράει πράσινα.