Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για την εποχή Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που δεν ξεκινά απλώς επιστρέφει. Μια εποχή που κουβαλά βάρος, μνήμη, απαιτήσεις και μια σχεδόν μυθική συνέχεια. Γιατί όταν ο Ζοτς πατά ξανά στο ΟΑΚΑ ως ο άνθρωπος που κρατά το τιμόνι, δεν μιλάμε για μια ακόμη προπονητική αλλαγή.
Μιλάμε για την αναβίωση ενός κώδικα, ενός τρόπου σκέψης, μιας μπασκετικής θρησκείας που διαμόρφωσε γενιές φιλάθλων και καθόρισε το τι σημαίνει Παναθηναϊκός στην Ευρώπη. Η επιστροφή του «Βασιλιά» δεν είναι ρομαντισμός, είναι απαίτηση.
Είναι η υπενθύμιση ότι ο σύλλογος δεν γεννήθηκε για να κυνηγά, αλλά για να προηγείται. Και τώρα, με τις πρώτες κινήσεις του καλοκαιριού να δείχνουν ξεκάθαρα πως το σχέδιο είναι φιλόδοξο, στοχευμένο και βαθιά «Ζοτσικό», το Τριφύλλι μπαίνει ξανά σε μια τροχιά που μοιάζει γνώριμη: αυτή που οδηγεί μόνο προς τα πάνω.
Η εποχή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξεκίνησε με δυναμικό τρόπο, δείχνοντας πως το know‑how του Παναθηναϊκού είναι ένα και αυτό είναι η κορυφή. Η μεταγραφή του Μουστάφα Φαλ, ως τρίτος σέντερ, έδειξε το δρόμο. Η επιλογή του Γάλλου θηριώδους σέντερ, ο οποίος έχει μοναδική ικανότητα playmaking μέσα στη ρακέτα, μοιράζοντας το παιχνίδι, ενώ με το ύψος του μπορεί να “κρύψει” το καλάθι, δίνει δυνατότητα στον Ζοτς για διαφορετικά plays και συστήματα μέσα στο παιχνίδι.
Από την άλλη η άφιξη του Μπράνκου Μπάντιο, του δίνει δύναμη στην άμυνα. Αθλητικός combo γκαρντ με καλό μέγεθος (1.91 μέτρα) και τεράστιο μάκρος. Έχει την ικανότητα να αγωνιστεί με την ίδια άνεση τόσο στο “1” όσο και στο “2”, παίζοντας είτε με την μπάλα στα χέρια είτε μακριά από αυτή. Το παιχνίδι του Σέρβου κόουτς θέλει αμυντικούς “σκυλιά” και να οργανώνουν μέσα στο γήπεδο και το fit του Σενεγαλέζου γκαρντ είναι αυτό που θέλει ο Ζοτς.
Από εκεί και πέρα, ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή διαθέτει έναν κορμό που ο Ομπράντοβιτς μπορεί να αξιοποιήσει στο μέγιστο. Εξαιρούμε τους Κώστα Σλούκα και Ματίας Λεσόρ, οι οποίοι ξέρουν από «μέσα» τα συστήματα του τεχνικού των «πρασίνων» και ουσιαστικά θα λειτουργούν ως… προπονητές εντός παρκέ. Όμως δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν και παίκτες όπως οι Τσέντι Όσμαν, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και Τζέριαν Γκραντ, που είναι παίκτες… Ζοτς. Το μπασκετικό IQ των τριών αυτών παικτών είναι ακριβώς αυτό που θέλει ο Ομπράντοβιτς και σε συνδυασμό με την αξία που διαθέτουν, αποτελούν πολύτιμα εργαλεία στα χέρια του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο νόμος του Ομπράντοβιτς
Η νέα εποχή χτίζεται πάνω σε μια φιλοσοφία που ο Παναθηναϊκός γνωρίζει καλά: σκληρή άμυνα, απόλυτος έλεγχος ρυθμού, εκτέλεση με πειθαρχία. Ο Ομπράντοβιτς δεν χρειάζεται να επιβάλει κάτι καινούργιο, αλλά χρειάζεται απλώς να επαναφέρει το DNA που ο ίδιος δημιούργησε.
Και αυτό ακριβώς κάνει. Η επιλογή του Φαλ δεν είναι μια απλή μεταγραφή, είναι δήλωση προθέσεων. Ο Παναθηναϊκός θέλει να κυριαρχήσει στη ρακέτα, να δημιουργήσει mismatch, να ανοίξει το παιχνίδι μέσα από το post και να δώσει στον Ζοτς το εργαλείο που του έλειπε για να στήσει το παιχνίδι του όπως το οραματίζεται.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Μπάντιο, από την άλλη, είναι το κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ στην περιφέρεια. Ένας γκαρντ που μπορεί να πιέσει στα πόδια, να αλλάξει πάνω σε μεγαλύτερους αντιπάλους, να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο και να δώσει ενέργεια σε κάθε κατοχή. Ο Ομπράντοβιτς πάντα αγαπούσε τέτοιους παίκτες. Αθλητικούς, πειθαρχημένους, με διάθεση να «λερώσουν» τα χέρια τους. Ο Μπάντιο δεν έρχεται για να πάρει ρόλο σταρ· έρχεται για να κάνει τη δουλειά που δεν φαίνεται, αλλά κρίνει παιχνίδια.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει πλέον έναν κορμό που μπορεί να υποστηρίξει το σύστημα του Ζοτς. Ο Σλούκας θα είναι ο εγκέφαλος, ο Λεσόρ η καρδιά, ο Φαλ το σώμα, ο Μπάντιο η ενέργεια, και οι Όσμαν, Χουάντσο και Γκραντ η μπασκετική λογική που δίνει συνοχή. Ο Ομπράντοβιτς δεν χρειάζεται να χτίσει από το μηδέν, αλλά χρειάζεται να εξελίξει κάτι ήδη δυνατό.
Και αυτό είναι που κάνει την επιστροφή του τόσο συναρπαστική. Ο Παναθηναϊκός δεν μπαίνει σε μια νέα εποχή απλώς με έναν θρυλικό προπονητή. Μπαίνει σε μια εποχή όπου το ταλέντο, η εμπειρία και η φιλοσοφία συναντιούνται ξανά. Ο Ζοτς δεν ήρθε για να προσαρμοστεί στο ρόστερ, το ρόστερ χτίζεται για να προσαρμοστεί σε εκείνον. Και όταν αυτό συμβαίνει, η ιστορία έχει δείξει ότι το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο, η κορυφή και οι τίτλοι.
Ο Παναθηναϊκός μπαίνει στη νέα σεζόν όχι ως ομάδα που ελπίζει, αλλά ως ομάδα που ξέρει. Ξέρει τι θέλει, ξέρει πώς να το πάρει και το σημαντικότερο ξέρει ότι έχει τον άνθρωπο που μπορεί να το κάνει πραγματικότητα. Η εποχή Ομπράντοβιτς δεν ξεκίνησε απλώς δυναμικά. Ξεκίνησε με την υπόσχεση ότι το Τριφύλλι επιστρέφει εκεί όπου ανήκει: στην κορυφή.