Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για τον Τσέντι Όσμαν, που τίμησε τον Παναθηναϊκό, για τον επαγγελματισμό των τελευταίων δύο χρόνων, για το δέσιμο που δημιουργήθηκε με τον κόσμο του Τριφυλλιού, και για την επιλογή του να φύγει όχι από πείσμα, αλλά από ανάγκη να βρει το ρόλο που δεν βρήκε ποτέ στην Αθήνα. Για μια απόφαση που μοιάζει ψυχρή, αλλά είναι βαθιά ανθρώπινη, αλλά για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, τον άνθρωπο που ξέρει καλύτερα από όλους πότε ένα κομμάτι δεν ταιριάζει ακριβώς στο παζλ.
Υπάρχουν παίκτες που περνούν και δεν ακουμπάνε, υπάρχουν παίκτες που αφήνουν μια στιγμή, κι υπάρχουν κι εκείνοι που, χωρίς να γίνουν ποτέ οι απόλυτοι πρωταγωνιστές, καταφέρνουν να χτίσουν μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού με τον κόσμο.
Ο Τσέντι Όσμαν ανήκει σε αυτή την τελευταία κατηγορία. Ήρθε στον Παναθηναϊκό χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς την ταμπέλα του «σωτήρα», αλλά με μια επαγγελματική σοβαρότητα που δεν πέρασε απαρατήρητη. Για δύο χρόνια, ο Τούρκος φόργουορντ δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα, δεν έψαξε δικαιολογίες, δεν κρύφτηκε πίσω από ρόλους ή συνθήκες. Δούλεψε, προσπάθησε, έδωσε ό,τι είχε.
Και αυτό το «ό,τι είχε» το εκτίμησε ο κόσμος. Γιατί ο κόσμος του Εξάστερου δεν ζητάει μόνο σταρ. Ζητάει χαρακτήρες. Ζητάει παίκτες που σέβονται τη φανέλα, που δεν παίζουν με το εγώ τους, που δεν θεωρούν ότι τους χρωστάει κανείς τίποτα. Ο Όσμαν, με τον χαμηλό τόνο του, με την ευγένειά του, με την καθαρή επαγγελματική του στάση, κατάφερε να γίνει συμπαθής. Κατάφερε να γίνει λατρεμένος στην εξέδρα και έγινε αποδεκτός. Κι αυτό, σε μια ομάδα με τόσο υψηλές απαιτήσεις, δεν είναι μικρό πράγμα.
Το δέσιμο που δημιουργήθηκε δεν ήταν αποτέλεσμα εντυπωσιακών εμφανίσεων ή μεγάλων βραδιών. Ήταν αποτέλεσμα συνέπειας. Ο Όσμαν κατάφερε να γίνει ο παίκτης, που στην καλή του μέρα, θα άλλαζε παιχνίδια, αλλά κυρίως έμπαινε στο παρκέ και θα έκανε τη δουλειά του χωρίς φασαρία. Σε μια εποχή που το μπάσκετ γεμίζει από προσωπικότητες που θέλουν να είναι στο επίκεντρο, ο Τσέντι ήταν η υπενθύμιση ότι ο επαγγελματισμός είναι αρετή.
Κι όμως, όσο κι αν εκτιμήθηκε, η αλήθεια είναι ότι ο ρόλος του στον Παναθηναϊκό δεν ήταν ποτέ αυτός που θα τον έκανε να νιώσει πλήρης. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία: οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι, οι απαιτήσεις υψηλές, και η ομάδα χτίζεται με χειρουργική ακρίβεια. Ο Όσμαν μπορούσε να «κουμπώσει» όπως θα ήθελε ο Σέρβος τεχνικός, αλλά τα χαρακτηριστικά του δεν θα έφερνε την αγωνιστική χημεία.
Η απόλυτη επαγγελματική απόφαση του Όσμαν
Κι έτσι φτάσαμε στο σήμερα. Ο ΠΑΟΚ έκανε το «μπαμ», ο Παναθηναϊκός δεν πανικοβλήθηκε, και ο Όσμαν πήρε μια απόφαση που, αν τη δεις ψύχραιμα, είναι απολύτως λογική. Στα 31 του, ο Τούρκος φόργουορντ δεν έχει άλλες ευκαιρίες για μεγάλο συμβόλαιο. Στο Τριφύλλι έπαιρνε 1,7 εκατομμύρια. Στον «δικέφαλο του βορρά» θα πάρει 3 εκατομμύρια για τα επόμενα 3 χρόνια. Είναι η τελευταία του μεγάλη συμφωνία, η τελευταία του ευκαιρία να εξασφαλίσει το μέλλον του. Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει γι’ αυτό.
Αλλά δεν είναι μόνο τα χρήματα. Είναι και ο ρόλος. Στον Παναθηναϊκό, ο Όσμαν ήταν ένας χρήσιμος παίκτης, αλλά όχι απαραίτητος. Στον ΠΑΟΚ θα είναι πρωταγωνιστής. Θα έχει την μπάλα, θα έχει χώρο, θα έχει ευθύνη. Θα έχει αυτό που κάθε παίκτης θέλει. Την αίσθηση ότι είναι σημαντικός. Κι αν κάτι έλειψε από την παρουσία του στον Παναθηναϊκό, ήταν ακριβώς αυτό.
Από την πλευρά του Παναθηναϊκού, η αποχώρηση του Όσμαν είναι μεν πλήγμα, αλλά είναι μια κατάσταση win-win. Είναι μια φυσική εξέλιξη. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει ήδη χαράξει το πλάνο του. Ξέρει τι θέλει, ξέρει τι δεν θέλει, ξέρει ποιοι παίκτες μπορούν να υπηρετήσουν το σύστημα και ποιοι όχι. Ο Όσμαν ταίριαζε μεν στο αγωνιστικό παζλ του, αλλά δεν προτιμά τέτοιου είδους παίκτες, και ο Ζοτς δεν είναι προπονητής που θα προσπαθήσει να «χωρέσει» κάποιον με το ζόρι. Αν κάτι δεν λειτουργεί, το αλλάζει. Αν κάτι δεν ταιριάζει, το αποχωρίζεται. Αυτή είναι η φιλοσοφία του. Αυτή ήταν πάντα η φιλοσοφία του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η αποχώρηση του Τούρκου φόργουορντ ανοίγει χώρο στο rotation, ανοίγει χώρο στο salary cap, ανοίγει χώρο για έναν παίκτη που θα ταιριάξει καλύτερα στο πλάνο. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μια φάση όπου ο Ομπράντοβιτς χτίζει όχι απλώς μια ομάδα, αλλά μια δομή.
Θέλει παίκτες που να μπορούν να παίξουν σε δύο και τρεις θέσεις, να αμύνονται με συνέπεια, να σουτάρουν με σταθερότητα, να μην χρειάζονται πολλές κατοχές για να είναι χρήσιμοι. Θέλει κομμάτια που κουμπώνουν δίπλα στον Ερνανγκόμεθ, στον Ναν, στον Χέις Ντέιβις, στον Γιαμπουσέλε, στον Μπονγκά. Θέλει παίκτες που θα ενισχύσουν το σύνολο, όχι απλώς θα γεμίσουν το ρόστερ.
Ο Τσέντι Όσμαν φεύγει με αξιοπρέπεια. Φεύγει έχοντας κερδίσει τον σεβασμό του κόσμου, καθώς έδωσε ό,τι μπορούσε. Πάει να βρει το ρόλο που δεν βρήκε στην Αθήνα. Ο ΠΑΟΚ τον υποδέχεται ως πρωταγωνιστή. Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να χτίζει. Και ο Ζέλικο ξέρει…