Μία από τις πιο αξιοπρόσεκτες τακτικές αλλαγές του Παναθηναϊκού στη φετινή σεζόν εντοπίζεται στη χρήση των παικτών που αγωνίζονται στα άκρα της επίθεσης από τον προπονητή Τζέικομπ Νίστρουπ.
Ο Δανός τεχνικός φαίνεται να απομακρύνεται από το παραδοσιακό μοντέλο του εξτρέμ που παραμένει κοντά στην πλάγια γραμμή, περιμένει την μπάλα και επιχειρεί κυρίως ατομικές ενέργειες από έξω προς τα μέσα.
Αντί για το κλασικό παιχνίδι από την πλάγια γραμμή, ο Νίστρουπ ζητά από τους ακραίους επιθετικούς να συγκλίνουν προς το κέντρο, να εμφανίζονται ανάμεσα στις αμυντικές γραμμές των αντιπάλων και συχνά να λειτουργούν ως επιπλέον επιθετικοί μέσοι («δεκάρια»).
Αυτή η προσέγγιση έχει δύο βασικές συνέπειες για την επιθετική λειτουργία της ομάδας.
Πλεονέκτημα στον κεντρικό διάδρομο: Ο Παναθηναϊκός αποκτά περισσότερους παίκτες στο κέντρο του γηπέδου, δημιουργώντας αριθμητικές υπεραριθμίες σε ζώνες όπου οι άμυνες παραδοσιακά νιώθουν πιο ασφαλείς.
Απελευθέρωση χώρων για τα μπακ: Η σύγκλιση των ακραίων επιθετικών απελευθερώνει τους πλαγιούς διαδρόμους για τα ανεβάσματα των ακραίων αμυντικών, οι οποίοι μπορούν πλέον να δώσουν το πραγματικό πλάτος στην επίθεση.
Ο Βιθέντε Ταμπόρδα αποτελεί ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της τακτικής φιλοσοφίας. Παρότι δεν πρόκειται για κλασικό εξτρέμ, μέσα σε αυτόν τον ρόλο μπορεί να κινείται πιο κοντά στον κεντρικό άξονα, να δημιουργεί, να αλλάζει πλευρά και κυρίως να πατάει περιοχή για τελικές προσπάθειες.
Στον πρόσφατο αγώνα κόντρα στον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ, το γκολ του Ταμπόρδα στο 29ο λεπτό συνοψίζει σχεδόν ολόκληρη τη φιλοσοφία του Νίστρουπ σε μία φάση: συμμετοχή στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, μεταφορά της μπάλας, κίνηση χωρίς την κατοχή και παρουσία στην περιοχή για το τελείωμα. Ο Αργεντινός άσος βρήκε δίχτυα με κεφαλιά μετά από σέντρα του Γιώργου Κυριακόπουλου, ανοίγοντας το σκορ στο ντέρμπι που έληξε 3-1 υπέρ των «πράσινων».
Με αυτή την προσέγγιση, ο Παναθηναϊκός αρχίζει να διαμορφώνει μία επιθετική ταυτότητα λιγότερο προβλέψιμη και πιο δύσκολη στην αντιμετώπιση για τους αντιπάλους. Η ευελιξία στις κινήσεις των ακραίων επιθετικών και η ικανότητά τους να λειτουργούν σε διαφορετικές ζώνες του γηπέδου προσφέρει στον Νίστρουπ περισσότερες επιλογές κατά τη διάρκεια των αγώνων.