Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για την πρώτη μάχη που έχασε ο Παναθηναϊκός στη φετινή Euroleague, για μια ομάδα που έπαιξε μακριά από την ταυτότητά της και για τον χρόνο που δουλεύει υπέρ της, με τις επιστροφές των τραυματιών να αλλάζουν το σκηνικό.
Κάθε σερί κάποια στιγμή τελειώνει. Ο Παναθηναϊκός το έμαθε μπροστά στον κόσμο του, με 81-91 από τη Χάποελ Τελ Αβίβ. Η άμυνά του, το καλύτερο χαρτί της σεζόν, έμοιαζε με άλλης ομάδας. Το ερώτημα δεν είναι αν πονάει η πρώτη ήττα. Είναι τι δείχνει για το πού βρίσκεται το Τριφύλλι και προς τα πού πηγαίνει.
Μια δίκαιη νίκη της Χάποελ
Η Χάποελ κέρδισε δίκαια. Ο Δημήτρης Ιτούδης ήξερε τι θα συναντήσει και έχτισε το παιχνίδι του πάνω στην ένταση. Από το πρώτο λεπτό ανέβασε το τέμπο και πίεσε την μπάλα σε όλο το γήπεδο. Η πρώτη γραμμή άμυνας των «πράσινων» δεν σταμάτησε την πρώτη πάσα και δεν καθυστέρησε την ανάπτυξη. Έτσι οι Ισραηλινοί έβρισκαν εύκολους πόντους στο transition, είτε μετά από ριμπάουντ είτε μετά από γρήγορη επαναφορά.
Οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν. Μια ομάδα που δεχόταν 69,4 πόντους μέσο όρο στα πρώτα πέντε παιχνίδια παρέδωσε 91, και μάλιστα εντός έδρας. Η Χάποελ σκόραρε 42 πόντους στο ζωγραφιστό και μοίρασε 22 ασίστ με μόλις 12 λάθη.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η άμυνα που έχασε τη μέγγενή της
Στο σετ παιχνίδι τα προβλήματα ήταν δομικά. Οι περιστροφές ήταν αργές και οι αλλαγές στα σκριν καθυστερημένες. Τα side pick-and-rolls προς την αδύνατη πλευρά βρήκαν την άμυνα απροετοίμαστη. Η βοήθεια δεν έφτανε έγκαιρα και τα close-outs ήταν διστακτικά, χωρίς σωστή γωνία.
Η άμυνα αλλαγών, που σε άλλες βραδιές ήταν όπλο, έγινε πρόσκληση. Τα switches χωρίς πίεση στην μπάλα έδωσαν στη Χάποελ 17 πόντους από mismatches μόνο στο πρώτο ημίχρονο. Πολλά καλάθια δεν προήλθαν από ατομική υπεροχή του αντιπάλου αλλά από ασυνεννοησία. Ούτε η διαχείριση των φάουλ, παραδοσιακά το δυνατό σημείο της ομάδας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ήταν στο συνηθισμένο επίπεδο.
Μια επίθεση χωρίς κέντρο βάρους
Στην επίθεση ο μηχανισμός έμοιαζε να μην έχει κουρδιστεί. Η μπάλα δεν κυκλοφόρησε αρκετά γρήγορα για να ανοίξει η άμυνα, οι συνεργασίες στο pick-and-roll ήταν βιαστικές και τα σουτ έρχονταν υπό πίεση. Η Χάποελ έσπρωξε τους δημιουργούς μακριά από τις αγαπημένες τους θέσεις και τους ανάγκασε να παίξουν με τρόπους ξένους προς την ταυτότητά τους.
Το 5/21 στα τρίποντα και το 27-34 στα ριμπάουντ έκαναν την ανατροπή δύσκολη. Ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις είχε μια βραδιά να ξεχαστεί, με 3/13 σουτ και 3 λάθη. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο έβγαλε 22 πόντους, αλλά έμεινε σχεδόν μόνος στην παραγωγή προσωπικής φάσης. Έλειπε ένας σταθερός δεύτερος δημιουργός.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η ανάγνωση του αγώνα δεν πρέπει να γίνει μέσα από το συναίσθημα της ήττας, αλλά μέσα από την τεχνική πραγματικότητα. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μια φάση όπου η συνοχή του εξαρτάται από την παρουσία συγκεκριμένων παικτών. Χωρίς αυτούς, η ομάδα χάνει την ισορροπία της, χάνει την ένταση της, χάνει την καθαρότητα στις αποφάσεις της. Αυτό δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι φυσικό αποτέλεσμα της δομής της ομάδας. Και γι’ αυτό η ήττα δεν πρέπει να διαβαστεί ως σημάδι κινδύνου, αλλά ως υπενθύμιση του πόσο σημαντικό είναι να επιστρέψουν οι τραυματίες.
Οι επιστροφές θα αλλάξουν τα δεδομένα σε πολλαπλά επίπεδα. Με την επαναφορά των βασικών κομματιών του ρόστερ, ο Παναθηναϊκός θα αποκτήσει ξανά ρυθμό στην επίθεση, με καθαρότερες αποφάσεις στο pick-and-roll, καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας και περισσότερες επιλογές στο ένας εναντίον ενός.
Θα αποκτήσει σκληράδα στην άμυνα, με παίκτες που ξέρουν να διαβάζουν τις φάσεις, να επικοινωνούν, να καλύπτουν χώρους και να δίνουν την πρώτη σπίθα έντασης. Θα αποκτήσει βάθος στο rotation, ώστε οι ρόλοι να ξεκαθαρίσουν και οι παίκτες να μην αναγκάζονται να κάνουν πράγματα έξω από το φυσικό τους παιχνίδι. Και θα αποκτήσει ψυχολογία, γιατί η επιστροφή των τραυματιών δεν είναι μόνο αγωνιστικό γεγονός· είναι και ψυχολογικό.
Το παιχνίδι με τη Χάποελ δεν αποτελεί προειδοποίηση για κάτι μεγαλύτερο. Αποτελεί καθρέφτη της στιγμής. Δείχνει πού βρίσκεται η ομάδα όταν δεν έχει όλα τα εργαλεία της, δείχνει πώς επηρεάζεται η τακτική της συνοχή όταν λείπουν οι παίκτες που δίνουν ρυθμό και σταθερότητα, και δείχνει πόσο σημαντικός είναι ο χρόνος για να επανέλθει η ισορροπία. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να αλλάξει φιλοσοφία. Χρειάζεται να ξαναβρεί την πληρότητά του. Και όταν τη βρει, η εικόνα του θα είναι εντελώς διαφορετική.
Η στιγμή που η ομάδα θυμήθηκε ποια είναι
Υπήρξε και μια φάση που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στο σκορ. Στην τέταρτη περίοδο ο Παναθηναϊκός πήγε από το 61-71 στο 72-71, με πεντάδα που έφερε ένταση και πίεση στην μπάλα. Απέδειξε ότι η ταυτότητα δεν χάθηκε και ότι τα αποθέματα υπάρχουν. Μετά όμως δεν διαχειρίστηκε το momentum, έκανε λάθη και η Χάποελ ξαναπήρε τον έλεγχο. Αυτό είναι ζήτημα ψυχραιμίας και συνήθειας, και διορθώνεται με δουλειά.
Οι απουσίες δεν είναι άλλοθι, είναι πλαίσιο
Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως δεν ήταν η εκτέλεση. Ήταν οι απουσίες. Ο Κέντρικ Ναν είναι ο πιο επικίνδυνος παίκτης ένας εναντίον ενός στην Ευρώπη. Ο Κώστας Σλούκας ελέγχει το τέμπο και διαβάζει το pick ‘n roll. Ο Ίζακ Μπόνγκα είναι ο κορυφαίος αμυντικός ένας εναντίον ενός. Ο Νίκος Ρογκαβόπουλος προσθέτει σουτ και χώρους.
Όταν λείπουν παίκτες που δίνουν δημιουργία, άμυνα, ρυθμό και προσωπικότητα, η ομάδα λειτουργεί με «μπαλώματα». Απέναντι σε αντίπαλο που παίζει με ένταση και ενθουσιασμό, τα μπαλώματα δεν αντέχουν. Κανείς στην ομάδα δεν το χρησιμοποιεί ως άλλοθι, και καλά κάνει. Η ουσία όμως μένει. Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε επειδή δεν μπορεί, έχασε επειδή δεν ήταν πλήρης.
Γιατί ο χρόνος δουλεύει υπέρ του και η μάχη που δεν πρέπει να χαθεί
Εδώ βρίσκεται το βασικό μου επιχείρημα. Ο Ομπράντοβιτς το έδειξε με τον τρόπο που χειρίστηκε την ήττα. Δεν θα μιλήσει στους παίκτες για το ματς πριν από το Περιστέρι. Θα τους αφήσει να ξεκουραστούν και θα επανέλθει στην ανάλυση μετά το ρεπό, με καθαρό μυαλό. Σε μια σεζόν με 70-80 παιχνίδια, η μνήμη χρυσόψαρου για το νίκη/ήττα είναι προσόν. Ο Μπάντιο το συμπύκνωσε λέγοντας ότι ήταν καλύτερα που η ήττα ήρθε τώρα, επειδή η ομάδα δεν είχε την απαιτούμενη ενέργεια.
Ο Οκτώβριος είναι ο καλύτερος μήνας για να χάσεις. Από τα πρώτα οκτώ παιχνίδια τα επτά είναι εντός έδρας, και ένα 7-1 με μισό ρόστερ θα ήταν εξαιρετική συγκομιδή. Η τριπλή ισοβαθμία στο 5-1 με Φενέρμπαχτσε και Ολυμπιακό δείχνει ότι δεν χάθηκε τίποτα ουσιαστικό. Η ήττα δεν κοστίζει, αρκεί να μείνει μία.
Τι αλλάζει με τις επιστροφές
Οι Ναν και Σλούκας ετοιμάζονται να επιστρέψουν, με πιθανότερο σημείο την Μπασκόνια την Πέμπτη (22/10). Η συμμετοχή τους με το Περιστέρι παραμένει ανοιχτή, ενώ για Μπόνγκα και Ρογκαβόπουλο υπάρχει καθημερινή αξιολόγηση.
Η πρώτη διαφορά θα φανεί στη δημιουργία. Με τον Σλούκα να ελέγχει το παιχνίδι και τον Ναν να λύνει τα αδιέξοδα, ο Φρανσίσκο θα σταματήσει να σηκώνει μόνος του το βάρος. Η δεύτερη θα φανεί στην άμυνα, όπου ο Μπόνγκα θα κάνει τις αλλαγές ασφαλέστερες και τα ζευγαρώματα πιο καθαρά.
Δεν θα είναι όμως όλα αυτόματα. Το ρόστερ θα γίνει «παζλ» και θα χρειαστεί δουλειά στους ρόλους. Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα είναι πώς θα συνυπάρξουν Ναν και Φρανσίσκο στην περιφέρεια, ειδικά αμυντικά. Είναι καλό πρόβλημα, και ο Ομπράντοβιτς έχει αποδείξει ότι τα λύνει.
Το παράθυρο δεν μένει ανοιχτό για πάντα
Μετά το εντός έδρας σερί, ο Παναθηναϊκός έχει έξι εκτός έδρας παιχνίδια και μόλις ένα στο ΟΑΚΑ, με την Μπαρτσελόνα στις 13 Νοεμβρίου. Το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό έρχεται στις 11 Δεκεμβρίου. Ο χρόνος δουλεύει υπέρ του μόνο αν τον αξιοποιήσει.
Η Χάποελ προσέφερε ένα μάθημα χωρίς υψηλό κόστος. Αν ο Παναθηναϊκός φτάσει στα ταξίδια με την ταυτότητά του ακέραιη και τους παίκτες του ενταγμένους, η ήττα της Παρασκευής θα θυμίζει προειδοποίηση και όχι σημάδι.