Η Βαρβάρα Φανίδη γράφει για τις χρόνιες καταγγελίες περί χειραγώγησης στη διαιτησία του ελληνικού μπάσκετ, καταγγελίες που για χρόνια απορρίπτονταν ως υπερβολές ηττημένων και θόρυβος της εξέδρας. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική, με τη δικαιοσύνη να αναλαμβάνει δράση.
Ένας διαιτητής βρίσκεται στη φυλακή, ο πρόεδρος της ΚΕΔ λογοδοτεί στη Δικαιοσύνη και μια ογκώδης δικογραφία ανοίγει το κουτί της Πανδώρας για μια δεκαετία παρεμβάσεων, δώρων, χρηματισμών και «διευκολύνσεων» που δεν μπορούν πλέον να αγνοηθούν.
Η υπόθεση δεν αφορά πια φήμες ή ψιθύρους. Αφορά συγκεκριμένα γεγονότα, πραγματικά ονόματα, τεκμηριωμένα στοιχεία που θέτουν υπό αμφισβήτηση όχι απλώς την αξιοπιστία των προσώπων, αλλά τη λειτουργία ολόκληρου του πρωταθλήματος. Το ελληνικό μπάσκετ βρίσκεται μπροστά σε μια κρίση που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες, και η συζήτηση για κάθαρση δεν είναι πλέον επιλογή, είναι αναγκαιότητα.
Για χρόνια μας έλεγαν ότι δεν έχουμε δίκιο. Μας έλεγαν ότι προσπαθούμε να βρούμε αιτιολογίες για τις ήττες μας. Μας έλεγαν ότι βλέπουμε… σκιές και πράγματα που δεν υπάρχουν. Μας έλεγαν ότι δεν κερδίζεις ποτέ με το να βγάζεις φωνές και πως τα σφυρίγματα δεν διαμορφώνουν τα τελικά αποτελέσματα. Τώρα όλα είναι διαφορετικά.
Η δικαιοσύνη θα δώσεις τη λύση στο μπάσκετ!
Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας καταθέτει στην Ευέλπιδων. Ένας διαιτητής είναι στη φυλακή. Η ιστορία που έλεγαν όλοι την παρακολουθούσαν στα καφενεία είναι τώρα μια δικογραφία. Το ελληνικό μπάσκετ δεν πάσχε από κάποιο εξωτερικό κακό. Το πάσχε από το εσωτερικό του, με την ανοχή όλων.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος έρχεται και λέει ότι αποσύρεται, όπως είπε στον ανακριτή. Λέει ότι το κάνει για να υπάρξει πιο καλή λειτουργία στο μπάσκετ. Αυτό σημαίνει ότι το μπάσκετ δεν λειτουργεί σωστά όσο αυτός είναι στη θέση του. Αυτή η φράση είναι μια ομολογία, ακόμα κι αν την είπε με ισχυρή ευγένεια. Στη δικογραφία τα πράγματα περιγράφονται με λεπτομέρειες.
Υπάρχουν 49 περιπτώσεις σε δεκαετία. Υπάρχουν δώρα και προνόμια για διαιτητές και παράγοντες. Υπάρχουν χρήματα για ξενοδοχεία και καφετέριες. Υπάρχουν υποσχέσεις για προαγωγές. Στο σπίτι του Παπαπέτρου βρέθηκαν 820.000 ευρώ. Αυτά είναι χρήματα, όχι πράγματα που δεν έχουν σημασία.
Και μετά έρχεται η κατάθεση ενός μάρτυρα. Αυτός περιγράφει τις πραγματικές συνθήκες. Είναι η 10 Απριλίου του 2022. Ο μάρτυρας, ένας διαιτητής, γράφει στον Γιώργο Μαυραγάνη ότι περνάει σχεδόν ένας μήνας από τη συνάντησή του με τον Ηλία Κορομηλά και δεν έχει πάρει ορισμό. Ο Μαυραγάνης, ο οποίος δεν έχει κανένα θεσμικό ρόλο στην ΕΟΚ, του απαντά: Αν είσαι κέντρο κερνάω. Αύριο είναι το ντέρμπι. Έχει τρέξιμο.
Διαβάστε το ξανά. Ένας άνθρωπος χωρίς τίτλο προσκαλεί διαιτητή για κέρασμα, την παραμονή του ντέρμπι των αιωνίων, και το λέει σαν να μιλά για ραντεβού με τον φούρνο. Ο μάρτυρας λέει ότι ο Κορομηλάς και ο Μαυραγάνης «έλεγχαν όλη τη διαιτησία» και ότι ο Μαυραγάνης συνήθιζε να μιλά με τους διαιτητές πριν από τα ντέρμπι, με τον Παπαπέτρου μάλιστα είχε «πολύ στενή σχέση». Την επομένη έπαιζε ο Παναθηναϊκός με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, με διαιτητές τους Παπαπέτρου, Τσαρούχα και Πουρσανίδη. Ο Ολυμπιακός νίκησε 62-68 και τελείωσε με 18 βολές, ο Παναθηναϊκός με 6.
Δεν χρειάζεται να είσαι ντετέκτιβ. Χρειάζεται να είσαι λίγο τίμιος. Όταν κάποιος αναγγέλλει «τρέξιμο» στο ντέρμπι και το ντέρμπι παίζεται με τους διαιτητές με τους οποίους, κατά τον μάρτυρα, είχε στενή σχέση, μια ομοσπονδία που σέβεται τον εαυτό της θα είχε ανοίξει ερευνητική επιτροπή ήδη εκείνο το βράδυ. Δεν το έκανε κανείς.
Και το χειρότερο είναι ότι, όπως γράφουν τα δημοσιεύματα, εκείνο ήταν μόνο η αρχή. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι απλά και βαριά. Πόσες φορές διαμαρτυρήθηκε η μία ομάδα από το 2022 ως το 2026 και πόσες η άλλη; Τι αποτύπωμα αφήνουν στα ντέρμπι αυτές οι σχέσεις; Για ποιο λόγο συναντιούνται παραμονές ντέρμπι άνθρωποι που δεν έχουν καμία δουλειά να συναντιούνται;
Και πού ήταν όλοι οι υπόλοιποι; Οι ομάδες που ξέρανε και σφύριζαν αδιάφορα, γιατί σήμερα μπορεί να σε βόλευε η σφυρίχτρα και αύριο όχι. Οι ισχυροί παράγοντες που προτιμούσαν να λύνουν τα προβλήματά τους με τηλεφωνήματα και όχι με θεσμούς. Οι διοργανωτές και οι διεθνείς φορείς που εποπτεύουν και δεν είδαν τίποτα για δέκα χρόνια. Το Μαρούσι, ένας μικρός σύλλογος, βρήκε το θάρρος να πάει στην Εισαγγελία με μηνύματα στα χέρια. Όλοι οι άλλοι, μεγάλοι και ισχυροί, έβλεπαν το πρωτάθλημα να στραβώνει και κοιμόντουσαν ήσυχοι.
Η κυβέρνηση βγαίνει τώρα και λέει ότι «η διαφθορά στον αθλητισμό δεν θα γίνει ανεκτή». Ωραία. Μέχρι χθες γιατί ήταν ανεκτή; Η Αρχή για το Ξέπλυμα ελέγχει περιουσίες και τραπεζικούς λογαριασμούς. Καλά κάνει. Αλλά αυτό που χρειάζεται το άθλημα δεν είναι μόνο ποινική δίωξη.
Είναι να καταλάβουμε επιτέλους ότι ένα πρωτάθλημα όπου ο πρόεδρος της ομοσπονδίας είναι ταυτόχρονα, όπως φέρεται, ο πραγματικός ιδιοκτήτης ομάδας, και όπου οι διαιτητές ορίζονται από ανθρώπους που μιλούν μαζί τους πριν από κάθε ντέρμπι, δεν είναι πρωτάθλημα αλλά παράσταση με προδιαγεγραμμένο τέλος.
Οι απαιτήσεις είναι γνωστές και δεν χωρούν παζάρι. Ανεξάρτητος ορισμός διαιτητών, εκτός ελέγχου της ομοσπονδίας και των ομάδων. Απόλυτο ασυμβίβαστο μεταξύ προεδρίας και ιδιοκτησίας. Διαφάνεια σε κάθε ευρώ που κινείται γύρω από τη διαιτησία. Εκκαθάριση όλων όσων τα ονόματα βρέθηκαν στη δικογραφία, όχι μόνο όσων πιάστηκαν πρώτοι. Και δίκες που δεν θα σέρνονται, γιατί η αργή Δικαιοσύνη είναι το καλύτερο καταφύγιο των ενόχων.
Οι φίλαθλοι δεν ζητούν χάρη. Ζητούν να ξέρουν ότι το σφύριγμα που ακούνε στο ΟΑΚΑ, στο ΣΕΦ και στην Πάτρα ανήκει στον διαιτητή και όχι σε όποιον είχε το πιο βολικό ραντεβού το προηγούμενο βράδυ. Αν από όλο αυτό μείνουν μερικές προφυλακίσεις, ένα κύμα ανακοινώσεων και μια παραίτηση, τότε το ελληνικό μπάσκετ δεν θα έχει σωθεί, απλώς θα έχει αλλάξει ονόματα στον πίνακα. Και τότε, με το δίκιο μας, δεν θα έχουμε πια κανένα λόγο να πηγαίνουμε στο γήπεδο.